Ες Έδαφος Φέρειν

«Την ίδια εποχή (το 350), πρέπει να γενικεύεται η λεηλασία των Ιερών της υπαίθρου από χριστιανούς ασβεστοπαραγωγούς – στα ασβεστοκάμινά τους μετέτρεπαν τα μαρμάρινα αγάλματα και οικοδομήματα των αρχαίων Ελλήνων σε …ασβέστη! – τις κακουργίες των οποίων προσεπάθησε να επιδιορθώσει αργότερα, με αποκαταστάσεις, στα λίγα χρόνια της βασιλείας του, ο φωτισμένος ελληνιστής αυτοκράτωρ Ιουλιανός. Κάτι τέτοιο ιχνογραφείται μέσα από το νόμο του 349 (Κώδιξ Θεοδοσίου ΙΧ,17,2) ενάντια στους καταστροφείς ασβεστοπαραγωγούς.

Το 397 ο ημιηλίθιος μονάρχης Φλάβιος Αρκάδιος με την παρότρυνση αυτή τη φορά του φοβερού ανθέλληνος (διώκτη της αρχαιοελληνικής παραδόσεως) Χρυσοστόμου, εκδίδει ίσως τον πιο αηδιαστικό νόμο που έχει να επιδείξει η «θεοσκέπαστη» Roma Nova του Βοσπόρου ενάντια στον Ελληνικό Πολιτισμό, αλλά και στον Παγκόσμιο.

Πρόκειται για το τρομερό «ες έδαφος φέρειν«, το να ισοπεδωθούν δηλαδή σε ολόκληρη την επικράτεια όλα τα μνημεία και Ιερά των Ελλήνων. Ο όλεθρος για τα ελληνικά μνημεία και Ιερά, συνεπληρώθη με το διάταγμα της 13ης Ιουλίου 399: «si qua in agris templa sunt, sine turba ac tumultu diruantur. His enim deiectis atque sublatis omnis superstitioni materia consumetur» (:»αν υπάρχουν εισέτι στην ύπαιθρο όρθιοι Ναοί, να ισοπεδωθούν χωρίς θόρυβο και ταραχές. Γιατί μόνο όταν θα έχουν γκρεμισθεί και εξαλειφθεί από προσπώπου γης, θα έχει καταστραφεί η υλική βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η δεισιδαιμονία των Εθνικών«).

Τότε ήταν που εγκρεμίσθησαν ολοσχερώς τα Ιερά της Εστίας Βουλαίας στην Έφεσσο, της Αρτέμιδος Παρθένου στην Νεάπολη της Θράκης, του Στρατείου Διός στην Ακαρνανία, το λαμπρό Ιερό στην «Δήλο του Λιβυκού» Λεύκη (το σημερινό Κουφονήσι), τα λιγοστά εισέτι σωζόμενα αρχιτεκτονήματα των Δελφών (Hoyle) και εσαρώθησαν τα περίφημα Ιερά της Νεμέσεως και της Θέμιδος στον Ραμνούντα της Αττικής: «Οι θριαμβευτές χριστιανοί επιδόθηκαν στην κατεδάφιση του μεγάλου ναού, τον θρυμματισμό των μελών του και τον θρυμματισμό του αγάλματος της Νεμέσεως και της βάσης του. Μόνο έτσι εξηγείται η ολοκληρωτική διάλυση των γλυπτών ιδίως, που φέρουν εμφανή τα σημάδια από τα κτυπήματα των χριστιανών«, παρατηρεί ο έφορος αρχαιοτήτων Β. Πετράκος στο βιβλίο του «Ραμνούς».

Στοιχεία από το βιβλίο του Β.Ρασσιά «ες έδαφος φέρειν»

Αυτό το θλιβερό μένος των φανατικών χριστιανών εναντίον της αρμονικής και αφάνταστου ομορφιάς τέχνης των αρχαίων Ελλήνων δυστηχώς διασώζεται ακόμα και μέχρι σήμερα!

Παρατηρήστε την παρακάτω απίστευτη τοιχογραφία που βρίσκεται στην σκληροπυρηνική μονή Εσφιγμένου Αγ.Όρους. Πρόκειται για σύγχρονη! εικόνα όπου οι πιστοί προσκυνούν και την φιλάνε!

Παρατηρήστε επίσης ότι τα αγάλματα παρουσιάζονται με άθλια μορφή, κακότεχνα και ντυμένα! Κάθως απ’ ότι φαίνεται η αρμονία, η ομορφιά και το γυμνό των αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων εθεωρείτο αμαρτία και είδωλο από το χριστιανικό δόγμα, καθώς αυτά τα πράγματα σκανδαλίζουν τους «πιστούς» και έπρεπε να ισοπεδωθούν !!!

Άγ(ρ)ιοι επι το …έργον

Πηγή: http://andromedios.blogspot.com/2006/04/blog-post_10.html

Advertisements

Κέλσος: Αληθής Λόγος κατά Χριστιανών

Ο «Αληθής Λόγος» είναι έργο υπεράσπισης του Ελληνισμού, το πρώτο ελληνικό έργο αντιιουδαϊκής και αντιχριστιανικής πολεμικής. Ο Κέλσος, Έλληνας εκλεκτικός φιλόσοφος της ύστερης αρχαιότητας, αντλώντας επιχειρήματα από το οπλοστάσιο της Ελληνικής Φιλοσοφίας, από την Ιστορία και τη Θρησκειολογία, δίνει την ελληνική απάντηση σε ένα δόγμα που το θεωρεί προϊόν βάρβαρης και απολίτιστης σκέψης (γράφει χαρακτηριστικά, ότι ο Χριστιανισμός απευθύνεται σε ηλίθιους και αμόρφωτους). Ο «Αληθής Λόγος», με το αδιάβλητο κύρος του αρχαιοελληνικού λόγου, έρχεται να ανατρέψει τους μύθους περί «ελληνοχριστιανισμού», καταδεικνύοντας με έμφαση το χάσμα ανάμεσα στο Ελληνικό Πνεύμα και τον Χριστιανισμό. Συνέχεια ανάγνωσης Κέλσος: Αληθής Λόγος κατά Χριστιανών

Απαραίτητη η Γλώσσα για την Κατανόηση των Αριθμών

Οι αριθμοί πάνω από το τρία δεν έχουν κανένα νόημα για τους ανθρώπους που δεν μπορούν να μιλήσουν μία γλώσσα, σύμφωνα με νέα έρευνα των ΗΠΑ. Η μελέτη αυτή δίνει νέα στοιχεία για τον τρόπο που τα μικρά παιδιά αποκτούν την αίσθηση των αριθμών και τον τρόπο που αυτό σχετίζεται με την εκμάθηση της γλώσσας.
Οι επιστήμονες υποπτεύονταν εδώ και καιρό τη στενή σχέση της γλώσσας με την κατανόηση των αριθμών, και η έρευνα αυτή τους επιβεβαίωσε. Τα Τμήματα Ψυχολογίας των πανεπιστημίων Σικάγο και Χάρβαρντ πραγματοποίησαν πειράματα με κωφούς κατοίκους της Νικαράγουα, που είχαν εφεύρει μια δική τους νοηματική γλώσσα για να επικοινωνούν.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η γλώσσα που έχει δημιουργήσει αυτή η κοινότητα δε διαθέτει χειρονομίες για το συμβολισμό αριθμών. Φαίνεται ότι μπορούν να μετρήσουν με ακρίβεια μέχρι το τρία, το πολύ μέχρι το τέσσερα, δείχνοντας αντίστοιχα με τα δάχτυλά τους αυτούς τους μικρούς αριθμούς. Οι μεγαλύτεροι αριθμοί χάνουν το νόημά τους, για παράδειγμα δείχνουν εννέα δάχτυλα όταν μιλάνε για δέκα πρόβατα.

Αντίθετα, σε κοινωνίες όπως η δική μας, τα μικρά παιδιά συνήθως μαθαίνουν να μετρούν μέχρι το δέκα ακόμα και πριν ξεκινήσουν να καταλαβαίνουν ακριβώς τι αντιπροσωπεύει κάθε αριθμητικό σύμβολο (ότι π.χ. το «πέντε» αφορά πέντε αντικείμενα και όχι έξι). Αυτή η ακολουθία αριθμών όμως χαράζεται στους νευρώνες του εγκεφάλου τους και τους θυμούνται για την υπόλοιπη ζωή τους.

Το πρόβλημα με τους κωφούς που συμμετείχαν στη μελέτη δεν οφείλεται στην ανικανότητά τους να εφεύρουν την κατάλληλη χειρονομία για να συμβολίσουν αριθμούς άνω του τρία. Οφείλεται στο γεγονός ότι ουσιαστικά δεν μπορούν να σκεφτούν μεγαλύτερους αριθμούς, επειδή δεν έχουν τις κατάλληλες λέξεις.

Αδυνατούν για παράδειγμα να κατανοήσουν ότι το «οκτώ» είναι κατά μία μονάδα μεγαλύτερο από το «επτά». Σε γενικές γραμμές δεν πέφτουν έξω στον υπολογισμό ποσοτήτων αλλά δεν έχουν τρόπο να είναι απολύτως ακριβείς, επειδή εξ αρχής δεν διαθέτουν το αναγκαίο λεξιλόγιο.

Έχουν γίνει στο παρελθόν έρευνες σε απομονωμένες φυλές του Αμαζονίου που επίσης δεν έχουν λέξεις για αριθμούς μεγαλύτερους του τρία. Σε μερικές περιπτώσεις δεν έχουν καθόλου λέξεις για αριθμούς, όπως στη φυλή των Πιράχα. Αυτοί οι άνθρωποι δυσκολεύονται να κατανοήσουν ακριβείς ποσότητες, όταν ένας αριθμός (π.χ. των προβάτων τους) μεγαλώνει. Μέχρι στιγμής δεν ήταν σαφές αν αυτό οφείλεται στο ότι οι ακριβείς αριθμοί δεν είναι σημαντικοί για την κουλτούρα τους, ή στο ότι δε διαθέτουν λέξεις για τους μεγαλύτερους αριθμούς.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη το δεύτερο είναι πιο σημαντικό, αν και δεν προσδιορίζεται ποιο επιμέρους στοιχείο της γλώσσας είναι σημαντικότερο για την ανάπτυξη της ακριβούς αίσθησης των αριθμών. Επιστήμονες υποθέτουν ότι πιθανότατα είναι η μηχανική εκμάθηση της αρίθμησης των λέξεων-συμβόλων από το ένα έως το δέκα σε μικρή ηλικία.

Πηγή: tvxs.gr/node/54611

Αν δεν μπορειτε να καταλαβετε ολα αυτα καλύτερα να σωπαίνετε…

Universum – C. Flammarion, Ξυλογραφία, Παρίσι 1888
Universum – C. Flammarion, Ξυλογραφία, Παρίσι 1888

Η διαμεσολάβηση της Διανοίας είναι εκείνη που ανακαινεί, διασυνδέει, συνθέτει, διαχωρίζει, διαπλέκει, διακρίνει κι ενώνει την Αρχή με το Τέλος, το Είναι με το Γίγνεσθαι, το Ανώτερο με το Κατώτερο, το Μέσα με το Έξω, το Ορθό από το αποκλίνον, τα Εγκόσμια με τα Υπερκόσμια και το Ιερό με το Θείο, σε όλο το φάσμα της Δημιουργίας από το κυτταρικό επίπεδο μέχρι τα αστέρια και τους γαλαξίες. Εξυπηρετώντας τελικά εμάς ως κατόχους της να διακρίνουμε με αξιοθαύμαστη ακρίβεια και σαφήνεια τα ουσιαστικώς με άλλον τρόπο αδιαχώριστα μεταξύ τους πράγματα του Ενιαίου και Καλοκάγαθου χαρακτήρος της φύσεως του Κόσμου και της Δημιουργίας.

Αυτό ακριβώς είναι που περιγράφει και η ανωτέρω εικόνα. Λες και ολάκερος ο ουράνιος θόλος δεν συνιστά τίποτε άλλο και πέραν από τα τοιχώματα μιας Μήτρας που εντός της αναπτυσσόμαστε κι εξελισσόμαστε σταδιακά ωριμάζοντας, με την προβολή του κεφαλιού πέραν αυτού του ορίου να αναπαριστά τη στιγμή της γεννήσεως μας σε έναν νέο κόσμο και κάθε φορά σε μια καινούγια Μήτρα, καταδεικνύοντας την σημασία και το ρόλο της Διανοίας μας στον ιδιόμορφο και ιδιαίτερο αυτόν τοκετό μας που λαμβάνει χώρα όποτε εμείς το θυμηθούμε να στρέψουμε την Διάνοιά μας σε αυτήν την κατεύθυνση και να την χρησιμοποιήσουμε. Συνέχεια ανάγνωσης Αν δεν μπορειτε να καταλαβετε ολα αυτα καλύτερα να σωπαίνετε…

Ή πρέπει να σιωπήσεις ή κάτι καλύτερο να πεις απ' τη σιωπή· Πυθαγόρας