Ο ΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΘΑΜΝΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ο σφαιρικός θάμνος της ζωής αφηγείται το σώμα μας.
Με μια πρώτη ματιά φαινόμαστε συνηθισμένοι . Το είδος μας όμως, είναι το μόνο, από όσο ξέρουμε, που ανέλαβε να βάλει τάξη στον κόσμο.
Απ΄όλες τις ταξινομήσεις, που έχουμε επινοήσει, υπάρχει μια, που έχει περισσότερο νόημα απ’ τις άλλες. Ο σφαιρικός θάμνος, είναι η σημερινή εκδοχή μιας παλιάς εικόνας τού δέντρου της ζωής.
Μπορούμε να βλέπουμε τα όντα ως σειρά καινοτομιών, που αποκτήθηκαν κατά την διάρκεια τής ιστορίας.
Κάποια σημεία, όπως ο αντίχειρας, είναι πολύ πρόσφατα. Άλλα στοιχεία, όπως ο κυτταρικός πυρήνας είναι πάρα πολύ παλιά.
Εκτός από τον αντίχειρα είναι και η όρθια στάση, η μύτη, ο μαστικός αδένας τής μητέρας μας, οι πνεύμονες, το σαρκώδες πτερύγιο, η αμφίπλευρη συμμετρία, η σπονδυλική στήλη κ.λπ.
Όσο πιο πίσω πάμε στην εμβρυογένεση τόσο οι διαφορές μεταξύ μας και των ξαδέλφων μας από το ζωϊκό κόσμο μειώνονται.
Όλα τα ζωντανά όντα προέρχονται από ένα κοινό πρόγονο. Γιατί διαθέτουμε τον ίδιο γενετικό κώδικα και τις ίδιες πρωτεΐνες.  Είμαστε όλοι αδελφοί και αδελφές. Έχουμε όλοι κοινό πρόγονο.
Δεν είμαστε λοιπόν, η κατάληξη τής εξέλιξης. Τότε, τί το ιδιαίτερο έχω εγώ, ο Homo sapiens; Την ψυχή; Την γλώσσα; Το γέλιο;
  • Με μια πρώτη ματιά φαινόμαστε συνηθισμένοι . Το είδος μας όμως, είναι το μόνο, από όσο ξέρουμε, που ανέλαβε να βάλει τάξη στον κόσμο.
    • Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, κατοικούν στον πλανήτη από 5 έως 100.000.000 είδη. Υπάρχουν όλων των μορφών και χρωμάτων.
      • Υπάρχουν πλάσματα τεράστια και άλλα, που δεν βλέπουμε με γυμνό μάτι. Κάποια ζουν αιώνες, άλλα λίγες ώρες. Η Γη κατοικείται από μια κολοσσιαία ποικιλία πλασμάτων.
      • Τα εξαφανισμένα είδη δεν μετριούνται κατά εκατομμύρια, αλλά κατά δεκάδες δισεκατομμύρια.
      • Η ζωή διεισδύει παντού αποικίζοντας τα πιο ανόμοια περιβάλλοντα. Από τα νορμανδικά βοσκοτόπια έως τις παγωμένες ερήμους, περνώντας από τα τροπικά δάση και το στομάχι μας.
    • Ίσως έχετε ακούσει για τη Συστηματική. Σκοπός της είναι να καταγραφούν, να ονομαστούν και να ταξινομηθούν τα εκατομμύρια πλασμάτων σε επιστημονικές κατηγορίες.
      • Για να ταξινομηθούν, το πρώτο στάδιο είναι κάτι, που εμείς οι άνθρωποι λατρεύουμε: η συλλογή. Αν προσθέσουμε όλα τα αποθηκευμένα ζώα από τις παγκόσμιες συλλογές ξεπερνούμε το ένα δισεκατομμύριο δείγματα.
      • Στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας τού Παρισιού διατηρούν 80.000.000. Το 1793, όταν δημιουργήθηκε το Μουσείο υπήρχαν 450 δείγματα πουλιών. Σήμερα είναι 155.000. Έτσι, ο ρυθμός καταγραφής στην Ορνιθολογία επιβραδύνεται. Βρίσκουμε όμως, ακόμη, νέα πράγματα και το ερώτημα είναι: θα τα καταγράψουμε κάποια μέρα όλα; Τα τελευταία τριάντα χρόνια:
      • Πρώτον, συνειδητοποιήσαμε ότι, η βιοποικιλότητα είναι δέκα φορές πιο ευρεία από αυτήν, που νομίζαμε.
      • Δεύτερον, ότι το 1/3, το 1/4 ή το μισό αυτής τής βιοποικιλότητας θα εξαφανιστεί αυτόν τον αιώνα. Αν δηλαδή καταγράφουμε 15.000 είδη κάθε χρόνο και μένουν 10.000.000 να καταγραφούν θα τελειώσουμε σε 500-1.000 χρόνια, αλλά η βιοποικιλότητα θα έχει χαθεί πιο νωρίς. Υπάρχουν δηλαδή χιλιάδες είδη, που θα εξαφανιστούν πριν ανακαλυφθούν. Δεν θα προλάβουν να καταγραφούν στην λίστα των απειλούμενων ειδών.
    • Σημείο εκκίνησης για την καταγραφή είναι η έννοια τού είδους. Αυτή την έννοια, που χρησιμοποιούν όλοι χωρίς να σκέπτονται, πώς θα την ορίζατε εσείς;
      • Σήμερα, το επίσημο κριτήριο είναι η αλληλογονιμοποίηση. Δυο άτομα συνουσιάζονται. Αν η συνεύρεση αυτή είναι γόνιμη, τότε ανήκουν στο ίδιο είδος.
      • Το πλεονέκτημα τής έννοιας «είδος» είναι, ότι μπορούμε να κατατάξουμε εκατομμύρια άτομα σε μια κατηγορία, στην οποία δίνουμε ένα λατινικό όνομα, που είναι πιο σικ κι έτσι αποφεύγονται κι οι γλωσσικές φιλονικίες.
      • Οι ταξινόμοι δεν βρίσκουν όνομα για τους ίδιους, αλλά για τον τίτλο τής κατηγορίας, στην οποία θα προσθέσουν χαρακτηριστικά και ιδιότητες. Για παράδειγμα, «τρώει αυτό το είδος», «θρέφει αυτό», «μεταδίδει αυτήν την αρρώστια».
      • Γι’ αυτό οι ταξινόμοι φροντίζουν να ορίζουν κάθε είδος με ένα όνομα και κάθε όνομα να ορίζει ένα είδος.
    • Μέχρι στιγμής έχουμε καταχωρήσει και ονομάσει 1.749.577 είδη εν ζωή. Η απόδοση ονομάτων όμως, δεν αρκεί για την δημιουργία μιας συγκροτημένης εικόνας για τη φύση.
      • Πώς ν’ αντιληφθούμε τις ομοιότητες, που υπάρχουν μεταξύ διαφορετικών ειδών; Για να ταξινομήσουμε πρέπει να επιλέξουμε κριτήριο.
      • Το πρόβλημα είναι, ότι καθένα φαίνεται να βγάζει και διαφορετικό αποτέλεσμα. Δοκιμάζοντας όλα τα κριτήρια, όπως μέγεθος, διάρκεια ζωής, αλφαβητική σειρά, γεωγραφική καταμέτρηση, τρόπο αναπαραγωγής, διατροφικές συνήθειες κ.ά. μπορείτε να εφεύρετε χιλιάδες τρόπους ταξινόμησης.
      • Από τον πιο στοιχειώδη στον πιο περίπλοκο. Από τον πιο λογικό τρόπο στον πιο αυθαίρετο.
  • Απ΄όλες τις ταξινομήσεις, που έχουμε επινοήσει, υπάρχει μια, που έχει περισσότερο νόημα απ’ τις άλλες. Ο σφαιρικός θάμνος, είναι η σημερινή εκδοχή μιας παλιάς εικόνας τού δέντρου της ζωής.
Η τεράστια οικογένεια, στην οποία ανήκουμε, έχει ένα απλό όνομα. Οι επιστήμονες ονόμασαν αυτόν τον πρόγονο LUCA. Είναι ακρωνύμιο από τα αγγλικά. (Last Universal Common Ancestor). Τελευταίος Παγκόσμιος Κοινός πρόγονος για όλα τα όντα. Απ΄αυτόν προκύπτουν οι τρεις κατηγορίες: αρχαιοβακτήρια, ευκαρυώτες και βακτήρια.
Η τεράστια οικογένεια, στην οποία ανήκουμε, έχει ένα απλό όνομα. Οι επιστήμονες ονόμασαν αυτόν τον πρόγονο LUCA. Είναι ακρωνύμιο από τα αγγλικά. (Last Universal Common Ancestor). Τελευταίος Παγκόσμιος Κοινός πρόγονος για όλα τα όντα. Απ΄αυτόν προκύπτουν οι τρεις κατηγορίες: αρχαιοβακτήρια, ευκαρυώτες και βακτήρια.
  • Τον 18ο αιώνα, υπάρχει μία δεσπόζουσα εικόνα τής φύσης, η κλίμακα των όντων με την ιδέα, ότι η φύση δεν κάνει μετατοπίσεις, ότι περνάμε από το φυσικό στο ζωϊκό βασίλειο ανεπαίσθητα κι ότι δεν υπάρχουν ασυνέχειες, χάσματα. Ο Charles Bone είναι ο πρώτος, που την απεικονίζει πολύ συγκεκριμένα με σκαλοπάτια. Και φυσικά, στην κορυφή, ο άνθρωπος.
    • Στα μέσα τού 18ου αιώνα ο άλλος μεγάλος συγγραφέας είναι ο Carl von Linné, ο οποίος εκδίδει το 1735 ένα θεμελιώδες έργο. Το «Systema Naturae». Από τον τίτλο καταλαβαίνουμε τον σκοπό του. Ο Linné θέλει να χωρίσει τα τρία βασίλεια της φύσης σε ομοταξίες, τάξεις, γένη και είδη. Βρίσκουμε τους βασικούς διαχωρισμούς, που χρησιμοποιούνται ακόμη από τους ταξινόμους.
    • Στο τέλος τού 18ου  αιώνα εμφανίζεται μια τρίτη εικόνα τής φύσης, η οποία επιχειρεί να γεφυρώσει τις απόψεις. Η πρώτη αυτή γεφυρωτική απεικόνιση γίνεται το 1800 περίπου, από έναν βοτανολόγο τον Augustin Augier, ο οποίος δεν ξέρει πολλά πράγματα, αλλά απεικονίζει τη συνέχεια και την ασυνέχεια τής φύσης μ΄ένα δέντρο. Στο ίδιο κλαδί πάνε οι ομοταξίες φυτών, που έχουν συγγένεια και ομοιότητα, δηλαδή συνέχεια. Περνώντας από ένα κλαδί σ΄ένα άλλο, διαμεσολαβεί μια ασυνέχεια, ένα χάσμα.
    • Το 1859, με τον Δαρβίνο, το δέντρο γίνεται γενεαλογικό. Κι η Συστηματική αποκτά νέο νόημα. Δεν αφορά πλέον τον εντοπισμό των ομοιοτήτων των ειδών, αλλά την ανακάλυψη τής εξελικτικής ιστορίας, για να αναδιοργανώσουμε το κοινό, γενεαλογικό τους δέντρο.
    • Στο έργο τού Κάρολου Δαρβίνου, «η καταγωγή των ειδών», βρίσκουμε μια απεικόνιση όχι τόσο τής συνέχειας και τής ασυνέχειας τής φύσης, όσο μια απεικόνιση για την ιστορία τής εξέλιξης τής ζωής στην επιφάνεια τής Γης με το πέρασμα τού χρόνου.
    • Τον 19ο αιώνα έτσι ζωγράφιζαν αυτό το δέντρο. Ως μια γιγάντια βελανιδιά, κάθε κλαδί τής οποίας εκπροσωπεί ένα είδος, που κατοίκησε στη Γη κάποια στιγμή. Κάτω τα πιο πρωτόγονα είδη και στην κορυφή να στέκει ο άνθρωπος.
    • Μόνο που αυτή η βελανιδιά λέει μία λάθος ιστορία. Το πρόβλημα είναι ο κορμός. Αυτή η κατεύθυνση, που βάζει τα μεν πάνω και τα δε κάτω, δεν έχει καμμία αντικειμενική δικαιολογία.
  • Ο σφαιρικός θάμνος της ζωής αφηγείται το σώμα μας.
    • Το δέντρο της ζωής πρέπει να ζωγραφιστεί σαν ένας σφαιρικός θάμνος χωρίς προεξέχων κορμό, ο οποίος δεν μεγαλώνει προς τα πάνω, προς μία μόνον κατεύθυνση, αλλά προς όλες τις κατευθύνσεις. Στην θέση μιας βελανιδιάς (δένδρου) βρίσκουμε πλέον ένα θάμνο σε σχήμα γλόμπου!
    • Τα κλαδιά, που φαίνονται να σταματούν νωρίς τη διαδρομή τους, στην πορεία της επέκτασής τους από τον κεντρικό άξονα του θάμνου προς την περιφέρεια, συμβολίζουν τα εξαφανισμένα είδη. Αυτά που φτάνουν στην περιφέρεια εκπροσωπούν τα είδη, που υπάρχουν σήμερα.
    • Κινούμενοι αντίστροφα τώρα, πηγαίνοντας προς το κέντρο τού θάμνου, θ΄ανακαλύψουμε μια σειρά διακλαδώσεων, που μάς συνδέει με όλα τα είδη τής Γης.
    • Συνεχίζοντας προς το κέντρο τού θάμνου βρίσκουμε την προέλευση τού κάθε ενός χαρακτηριστικού. Καθένα από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά μας, αναφέρεται σε ξεχωριστό πρόγονο, ο οποίος αντιστοιχεί σε συγκεκριμένη διακλάδωση τού θάμνου της ζωής.
  • Μπορούμε να βλέπουμε τα όντα ως σειρά καινοτομιών, που αποκτήθηκαν κατά την διάρκεια τής ιστορίας.
    • Η ιδέα των κοινών καινοτομιών είναι το κλειδί, που επιτρέπει την δημιουργία ομάδων, την ταξινόμηση τού κόσμου. Μας υποχρεώνει να αλλάξουμε και τον τρόπο, με τον οποίο βλέπουμε τους εαυτούς μας.
    • Είμαστε ένα παζλ! Ένα κολάζ καινοτομιών, οι οποίες προέκυψαν μέσα στα εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης. Καθένα από τα κομμάτια τού παζλ αντιστοιχεί σε μία διακλάδωση τού θάμνου τής ζωής.
    • Μεγάλη διαδρομή διανύθηκε απ΄αυτά τα μικροσκοπικά πράγματα μέχρι εμάς. Πρέπει να παραδεχθούμε, ότι η φύση έκανε υπέροχη δουλειά. Τής πήρε βέβαια, 3.500.000.000 χρόνια, αλλά το αποτέλεσμα είναι εδώ.
  • Κάποια σημεία, όπως ο αντίχειρας, είναι πολύ πρόσφατα. Άλλα στοιχεία, όπως ο κυτταρικός πυρήνας είναι πάρα πολύ παλιά.
    • Ο αντιτάξιμος αντίχειρας είναι το πρώτο δάκτυλο, που απομακρύνεται από την παλάμη και μάς επιτρέπει να πιάνουμε αντικείμενα. Είναι ένα χαρακτηριστικό, που μοιραζόμαστε με τους γορίλες, τους χιμπατζήδες, τους μπαμπουίνους, τους λεμούριους, τους τάρσιους.
    • Ο αντιτάξιμος αντίχειρας δεν υπάρχει στα άλλα θηλαστικά. Για τα θηλαστικά, το άνοιγμα τού αντίχειρα αποτελεί καινοτομία, η οποία μεταβιβάστηκε από τους κοινούς προγόνους μας κατά την διάρκεια τής εξέλιξης. Έχουμε λοιπόν έναν κοινό πρόγονο. Αυτή η ομάδα ζώων ονομάζεται «πρωτεύοντα».
    • Ο κοινός πρόγονος των πρωτευόντων ζούσε πριν από 63.000.000 χρόνια, δηλαδή περίπου 7.000.000 γενιές!
    • Πριν από 700.000.000 χρόνια είναι τα σύνορα τού ζωϊκού βασιλείου . Οι ταξινόμοι προτιμούν να μιλούν για «μετάζωα». Είμαστε μετάζωα, όπως το σφουγγάρι, γιατί είμαστε κινητοί πολυκυτταρικοί οργανισμοί. Αυτό θα πει, ότι αποτελούμαστε από πολλά κύτταρα κι ότι κινούμαστε.
  • Εκτός από τον αντίχειρα είναι και η όρθια στάση, η μύτη, ο μαστικός αδένας τής μητέρας μας, οι πνεύμονες, το σαρκώδες πτερύγιο, η αμφίπλευρη συμμετρία, η σπονδυλική στήλη κ.λπ.
    • Είμαστε σπονδυλωτά, γιατί έχουμε σπόνδυλους. Είμαστε οστεϊχθείς, όπως η σαρδέλα και ο σκωτσέζικος σολομός, γιατί έχουμε πραγματικά κόκκαλα κι όχι χόνδρους.
    • Ανήκουμε στην υπερομοταξία των τετράποδων που η βασική τους καινοτομία είναι ότι χρειάζονται ζυγό αριθμό κινητηρίων άκρων εφοδιασμένο με 1 έως 8 δάκτυλα το καθένα.
    • Είμαστε σαρκοπτερύγιοι. Όπως ο κοιλάκανθος. Λόγω των πτερυγίων μας. Συνηθίζουμε να τ΄αποκαλούμε «χέρια» και «πόδια». Από εξελικτικής άποψης όμως, είναι πτερύγια. Το πτερύγιο τού κοιλάκανθου συνδέεται με το σκελετό με ένα μόνο οστό. Αυτή είναι η ευφυής καινοτομία των σαρκοπτερύγιων. Αυτό το οστό, που απομακρύνει από το σώμα το πτερύγιο, επιτρέπει στο τελευταίο να εξελιχθεί σε όλες τις μορφές και τις λειτουργίες. Περπάτημα κατ΄αρχήν, και κατ΄επέκταση έξοδος από τη θάλασσα. Σκαρφάλωμα στα δέντρα, ακόμη και πέταγμα.
    • Στα πρωτεύοντα, στα οποία ανήκουμε, η ωμοπλάτη γλιστρά στη θωρακική κοιλότητα. Όχι πλάγια, όπως στον αρουραίο, αλλά ραχιαία. Αυτό επιτρέπει μια πλάγια κίνηση ολόκληρου τού άκρου, η οποία τους επιτρέπει να κρέμονται, να σκαρφαλώνουν στα δέντρα και να εκμεταλλεύονται το περιβάλλον τού δάσους.
    • Ανήκουμε στα κρανιωτά, γιατί έχουμε ένα είδος κουτιού, για να προστατεύουμε τον πολύτιμο εγκέφαλό μας.
    • Είμαστε γναθόστομα, όπως ο μεγάλος λευκός καρχαρίας, γιατί διαθέτουμε αιμοσφαιρίνη και μια γνάθο, χάρη στην οποία μπορούμε να πιάσουμε θηράματα με το στόμα. Είναι αλήθεια, πως στη σημερινή κοινωνία δεν πιάνουμε τόσο συχνά ζωντανά θηράματα όσο άλλοτε.
    • Είμαστε ομοιόθερμοι, που θα πει, ότι ο οργανισμός μας, μάς επιτρέπει να διατηρούμε μια συνεχή, εσωτερική θερμοκρασία.
    • Είμαστε ζωοτόκοι, με τρίχες, μαστούς και αυτιά με εξωτερικές κόγχες.
    • Προφανώς, είμαστε θηλαστικά. Θηλαστικά, όπως ο ορνιθόρυγχος που ανήκει σε έναν κόσμο ιδιορρυθμίας. Αυτό, που μάς φάνηκε απίστευτο όμως, όταν ανακαλύφθηκε το 1798, είναι, ότι γεννά αυγά. Πέρασαν πολλές δεκαετίες μέχρι να δεχθούν οι επιστήμονες, ότι πρόκειται για θηλαστικό, που γεννά αυγά.
    • Ανάμεσα στα θηλαστικά και την επόμενη ομάδα, τα αμνιωτικά, εμφανίστηκαν πολλά κλαδιά, αλλά εξαφανίστηκαν όλα. Είμαστε αμνιωτικοί όπως το φλαμίνγκο, το καναρίνι και το τουκάν. Γιατί ο κοινός μας πρόγονος εφηύρε το άμνιο. Μια μεμβράνη, που περιβάλλει και προστατεύει το έμβρυο.
    • Είμαστε αμφίπλευρα, όπως η μύγα τού μούστου, ο κάβουρας και το σαλιγκάρι Βουργουνδίας. Γιατί μάς διαπερνά μια γραμμή συμμετρίας, που μοιράζει το σώμα μας σε δυο όμοια μισά. Απ΄αυτή τη συμμετρία υπάρχει μία προτιμώμενη κατεύθυνση με μπροστινή και πίσω μεριά. Τα σφουγγάρια και οι μέδουσες, ας πούμε, δεν διαθέτουν τέτοιες.
    • Ανήκουμε στα σιμίμορφα, όπως η ποικιλόχρωμη μαϊμού και στους απλόρρινους, όπως ο δυτικός τάρσιος. Κάθε μάτι αυτού τού παράξενου ξάδελφου είναι τόσο μεγάλο όσο κι ο εγκέφαλός του. Έτσι, η νυχτερινή του όραση είναι εξαιρετική. Αντίθετα, η συζήτηση μαζί του…
  • Όσο πιο πίσω πάμε στην εμβρυογένεση τόσο οι διαφορές μεταξύ μας και των ξαδέλφων μας από το ζωϊκό κόσμο μειώνονται.
    • Θα ήταν ενοχλητικό να το παραδεχτoύμε, αλλά από τοπολογικής άποψης είμαστε ένα ντόνατ.
    • Ένα άνοιγμα πάνω, ένα άνοιγμα κάτω κι ένας σωλήνας, που τα συνδέει. Ανήκουμε στα δευτεροστόμια, όπως τα ολοθούρια κι οι αχινοί λόγω τού τρόπου, που δημιουργείται αυτός ο σωλήνας κατά την εμβρυογένεση. Κάποιοι οργανισμοί αρχίζουν από το στόμα. Εμείς ξεκινάμε από τον πρωκτό. Το στόμα μας δημιουργείται μετά. Εξ ου και το όνομα τής ομάδας. Δευτεροστόμια (το στόμα έρχεται δεύτερο).
  • Όλα τα ζωντανά όντα προέρχονται από ένα κοινό πρόγονο. Γιατί διαθέτουμε τον ίδιο γενετικό κώδικα και τις ίδιες πρωτεΐνες. Είμαστε όλοι αδελφοί και αδελφές. Έχουμε όλοι κοινό πρόγονο.
    • Το γονιδίωμά μας δείχνει, ότι είμαστε πιο κοντά στους χιμπατζήδες απ΄ ότι είναι δύο είδη δροσόφιλων μεταξύ τους. Δεν είναι η διαδοχή των γονιδίων μας, που κάνει τον άνθρωπο διαφορετικό από τ΄άλλα είδη τής Γης.
      • Η τεράστια οικογένεια, στην οποία ανήκουμε, έχει ένα απλό όνομα. Οι επιστήμονες ονόμασαν αυτόν τον πρόγονο LUCA. Είναι ακρωνύμιο από τα αγγλικά. (Last Universal Common Ancestor). Τελευταίος Παγκόσμιος Κοινός πρόγονος για όλα τα όντα.
      • Απ΄αυτόν προκύπτουν οι τρεις κατηγορίες: αρχαιοβακτήρια, ευκαρυώτες και βακτήρια. Ο LUCA δεν πρέπει να ήταν μόνος εκείνη την εποχή. Δεν ήταν το πρώτο κύτταρο ούτε απομονωμένο άτομο. Εκείνη την εποχή θα πρέπει να υπήρχαν κι άλλοι οργανισμοί. Απλά δεν έδωσαν απογόνους. Όλοι οι απόγονοι των άλλων μονοκύτταρων εξαφανίστηκαν από τους απογόνους τού LUCA.
      • Χωρίς τα βακτήρια δεν θα υπήρχε άζωτο για τα φυτά ούτε πέψη για τα ζώα. Δηλαδή, δεν θα υπήρχε ζωή στη Γη. Ούτε Homo Sapiens.
      • Τα βακτήρια είναι εντυπωσιακά, γιατί μάς μαθαίνουν να είμαστε ταπεινοί. Γενικά πιστεύουμε, ότι τα βακτήρια είναι απλοί, πρωτόγονοι οργανισμοί, κι ότι οι ευκαρυώτες και μάλιστα το ανθρώπινο είδος είναι πιο πολύπλοκοι και εξελιγμένοι. Αν σκεφτούμε τον εγκέφαλο με τους νευρώνες του, ναι, είμαστε πιο πολύπλοκοι από ένα βακτήριο. Αυτό θα πει πως είμαστε πιο εξελιγμένοι; Δεν είναι σίγουρο.
    • Δεν πρέπει να επιχειρηματολογούμε με την έννοια τού εξελιγμένου, αλλά τού πολύπλοκου και σίγουρα με τις διαφορετικές στρατηγικές ζωής.
      • Ο άνθρωπος είναι ζώο. Γεννιέται, πεθαίνει, αναπαράγεται, όπως η φάλαινα κι ο ποντικός. Αυτό ξέρει να κάνει.
      • Μετά τον Κοπέρνικο, τον Δαρβίνο και τα τελευταία αποτελέσματα τής επιστήμης, γνωρίζουμε, ότι ο άνθρωπος είναι μόνο ένα κλαδί, που έφτασε εδώ τυχαία κατά τη διάρκεια τής εξέλιξης.
      • Ο άνθρωπος θα ήταν σκεπτόμενη καλαμιά. Σκεπτική μάλλον. Έως και ονειροπαρμένη. Ένα ονειροπαρμένο λαγόχορτο, μάλλον. Γιατί ο πανσές φαίνεται πιο πλούσιος από τα προϊόντα τού ανθρώπινου εγκεφάλου, κι η καλαμιά πιο αριστοκρατική από τον άνθρωπο.
      • Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο άνθρωπος είναι ένα ονειροπόλο μανιτάρι. Ένα αγγούρι με οράματα. Ένα λαγόχορτο με φαντασιοπληξία.
      • Η ιστορία θα μπορούσε να είναι εντελώς διαφορετική. Αυτός είναι όμως, ο μόνος, που μπορεί ν΄αφηγηθεί την ιστορία. Αυτό τον ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα όντα.
  • Δεν είμαστε λοιπόν, η κατάληξη τής εξέλιξης. Τότε, τί το ιδιαίτερο έχω εγώ, ο Homo sapiens; Την ψυχή; Την γλώσσα; Το γέλιο;
    • Ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την ικανότητα τού έναρθρου λόγου, την συνείδηση τού εαυτού του και τού κόσμου, κάποια ανατομικά γνωρίσματα στη δομή τού κρανίου.
    • Πρέπει να καταλάβουμε, ότι είμαστε τυχεροί, που υπήρξαμε και που το συνειδητοποιούμε. Γιατί τα αρχαιοβακτήρια, τα βακτήρια, τα φυτά είναι ωραία,  αλλά δεν το ξέρουν. Και είναι κρίμα.
    • Είμαστε πολύ τυχεροί, που βρισκόμαστε εν ζωή. Αν το διπλανό σπερματοζωάριο είχε νικήσει δέν θα ζούσαμε. Αυτό ισχύει για κάθε γενιά, όσο πίσω κι αν πάμε, στα ψάρια, στον LUCA.
    • Είμαστε πολύ τυχεροί, που ζούμε. Θα πρέπει να το σκεπτόμαστε πιο συχνά και να προσπαθήσουμε να το αξιοποιήσουμε.
  • Το παραπάνω άρθρο βασίστηκε σε μεταφρασμένα αποσπάσματα από την ταινία τού Denis νan Waerebeke: «Εspèces d’espèces», μια συμπαραγωγή των Εx Νihile, France 5, ΝΗΚ, Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστοριάς Παρισιού και le CΝRS Ιmages. FreeInquiry© 2011 Έγραψε στις 05.01.2013 η: Φυλακτού Ευγενία : http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=2949
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s