Η «επισημη» επιστημη ειναι …εξορκισμος

Αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε είναι, ότι όλη μας η ύπαρξη είναι μια εμψύχωση του Τοπικού, από ένα ιδεώδες που είναι κατανοητό μόνο στο Συμπαντικό.

Όλα τα πράγματα είναι σαν ένα ποντίκι και ένα έντομο που έχουν εισχωρήσει τρώγοντας, μέσα στην καρδιά ενός κεφαλιού τυρί. Ένα ποντίκι και ένα έντομο. Δύο πράγματα δεν θα μπορούσαν να φαίνονται πιο διαφορετικά. Είναι εκεί μέσα, μια βδομάδα, μέσα στο τυρί και τρώνε, ή θα μείνουν εκεί μέσα ένα μήνα. Τότε και τα δύο, είναι μονάχα μεταβολές, μεταποιήσεις, μεταλλάξεις του τυριού. Το τυρί μεταμορφωμένο σε κάτι άλλο, μέσα στον εαυτό του. Πιστεύω ότι είμαστε όλοι ποντίκια και έντομα και δεν είμαστε παρά οι διαφορετικές εκφράσεις ενός τυριού που περικλείει τα πάντα.

…οποιαδήποτε θετική γνώμη πάνω σε ένα οποιοδήποτε θέμα, είναι μια αυταπάτη, κατασκευασμένη πάνω στην λανθασμένη αντίληψη ότι υπάρχουν θετικές διαφορές με τις οποίες μπορείς να κρίνεις κάτι.

Ούτε ένας από μας δεν είναι ένα αληθινό πρόσωπο, αν είμαστε βέβαια η συνέχεια του περιβάλλοντος… αν, φυσικά, δεν υπάρχει τίποτε σε μας παρά μόνο εκφράσεις της σχέσης με το περιβάλλον. Όλα τα πράγματα που φαίνονται να έχουν μια ταυτότητα δική τους, είναι μονάχα νησιά, που είναι προβολές ή προεκτάσεις από κάτι που υπάρχει από κάτω και δεν έχουν αληθινά περιγράμματα από μόνα τους. Η κορυφή του παγόβουνου.

Έτσι κανείς δεν είναι ικανός να πει ποτέ τι είναι ο ηλεκτρισμός, για παράδειγμα. Δεν είναι οτιδήποτε, δεν είναι κάτι θετικά ξεχωριστό από την θερμότητα ή τον μαγνητισμό, ή την ζωή. Οι μεταφυσικοί, οι θεολόγοι και οι βιολόγοι, προσπάθησαν να προσδιορίσουν την ζωή. Απέτυχαν όλοι τους, γιατί – κατά μια θετική έννοια – δεν υπάρχει τίποτα να προσδιορίσουν. Δεν υπάρχει κανένα φαινόμενο της ζωής που να μην εκδηλώνεται, σ΄ ένα βαθμό, στην χημεία, στη σκόνη, στον μαγνητισμό, στις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων.

…Τι είναι ένα σπίτι; Δεν είναι δυνατόν να πούμε τι είναι οτιδήποτε, ως θετικά ξεχωριστό απ΄ οτιδήποτε άλλο, αν δεν υπάρχουν καθόλου θετικές διαφορές. Μια αποθήκη είναι ένα σπίτι, αν κάποιος ζει εκεί μέσα. Αν το να ζεις κάπου συνιστά ένα σπίτι, (επειδή το στυλ της αρχιτεκτονικής δεν το κάνει), τότε η φωλιά ενός πουλιού είναι ένα σπίτι. Και η ανθρώπινη κατοχή δεν είναι το στάνταρτ με το οποίο θα κρίνουμε, γιατί μιλάμε και για σκυλόσπιτα. Ούτε το υλικό, γιατί μιλάμε για σπίτια από χιόνι, αυτά των Εσκιμώων. Ένα κοχύλι είναι ένα σπίτι για τον κάβουρα, ή ήταν για το μαλάκιο που το έφτιαξε. Πράγματα που μοιάζουν τόσο θετικά διαφορετικά, όπως ο Λευκός Οίκος στην Ουάσιγκτον και ένα κοχύλι στον βυθό της θάλασσας, πρέπει να ειδωθούν ως συνεχή.

Αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε είναι, ότι όλη μας η ύπαρξη είναι μια εμψύχωση του Τοπικού, από ένα ιδεώδες που είναι κατανοητό μόνο στο Συμπαντικό. Ότι, αν όλοι οι αποκλεισμοί είναι ψευδείς, (επειδή πάντοτε αυτά που περικλείουμε και αποκλείουμε είναι συνεχή) και αν όλα αυτά που φαίνεται να έχουν ύπαρξη που να την αντιλαμβανόμαστε, είναι το προϊόν ενός αποκλεισμού, δεν υπάρχει τίποτε που να είναι αντιληπτό σε μας και πραγματικά να υπάρχει. Ότι μονάχα το παγκόσμιο ή το συμπαντικό μπορεί αληθινά να υπάρχει.

Όμως, όλα τα πράγματα, αν και μονάχα προβολές, αγωνίζονται να αποδράσουν, να ξεφύγουν απ΄ τον δυνάστη τους, από αυτό που βρίσκεται από κάτω, το οποίο τους αρνείται να έχουν την δική τους ταυτότητα. Συνέλαβα ένα υπερσυνεχές πλέγμα, ένα δίκτυο, που σ΄ αυτό και απ΄ αυτό όλα τα φαινομενικά πράγματα είναι πολλές και διαφορετικές εκφράσεις του, αλλά στο οποίο όλα τα πράγματα εκεί μέσα είναι οι διαφορετικοί προσδιορισμοί μιας προσπάθειας τους να αποδράσουν και να γίνουν αληθινά πράγματα, ή να ιδρύσουν οντότητα, ή θετική διαφορά, ή τελική οριοθέτηση, ή ακαθόριστη ανεξαρτησία, ή προσωπικότητα ή ψυχή – όπως την αποκαλούμε στα ανθρώπινα φαινόμενα.

Πως δηλαδή οτιδήποτε προσπαθεί να επιβεβαιώσει τον εαυτό του σαν αληθινό, ή θετικό, ή απόλυτο σύστημα, κυβέρνηση, οργανισμό, εαυτό, ψυχή, οντότητα, ατομικότητα, μπορεί να το κάνει μονάχα προσπαθώντας να χαράξει μια γραμμή γύρω από τον εαυτό του, ή γύρω από τα περιεχόμενα που καθορίζουν τον εαυτό του και να καταραστεί ή να αποκλείσει (ή να αποδράσει από) όλα τα άλλα πράγματα. Αν δεν δράσει έτσι, δεν μπορεί να φανεί ότι υπάρχει.

Αν όμως δράσει έτσι, λανθασμένα και διαστρεβλωμένα και αυθαίρετα και καταστροφικά θα δράσει, όπως ακριβώς αυτός που προσπαθεί να χαράξει ένα κύκλο πάνω στην θάλασσα, περικλείοντας μερικά κύματα και λέγοντας ότι τα άλλα κύματα – με τα οποία αυτά που ξεχώρισε είναι συνεχή – είναι θετικά διαφορετικά και στοιχηματίζει την ζωή του ότι αυτά που αποδέχτηκε και αυτά που καταράστηκε είναι διαφορετικά.

Το ειδικό μας ενδιαφέρον εστιάζεται στην σύγχρονη επιστήμη, σαν μια έντονη εκδήλωση αυτού του σκοπού, της ιδέας, της επεξεργασίας. Ότι αυτή έχει λαθεμένα αποκλείσει, γιατί δεν υπάρχουν θετικά στάνταρτ με τα οποία μπορεί να κρίνει. Ότι έχει αποκλείσει πράγματα μέσα από τα ψευτοκριτήριά της, που έχουν το ίδιο δικαίωμα ύπαρξης με αυτά που επέλεξε να περικλείσει…»

Η επιστημονική γνώση δεν είναι αντικειμενική. Όλες οι βάσεις στις οποίες είναι στηριγμένα τα θεόρατα οικοδομήματά της είναι αυθαίρετες. Είναι, όπως ακριβώς και ο πολιτισμός μας, μια συνωμοσία, ένα πονηρό συμβόλαιο, ένας εξορκισμός.
Έχουμε τα γεγονότα για να μην κινδυνεύουν οι υπάρχουσες αιτιολογίες. Κατάρα σε όλα τ’ άλλα.

Πρέπει από ‘δω και πέρα να εργαστούμε πολύ σοβαρά, δηλαδή επαναστατικά.

Το πρώτο μέλημά μας θα πρέπει να είναι να προσθέσουμε στις συνταγματικές ελευθερίες, το δικαίωμα και την ελευθερία να αμφισβητούμε την Επιστήμη!…

Πηγές
http://www.terrapapers.com/?p=2452
http://www.facebook.com/photo.php?fbid=421826114532628
http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=381772635234591&id=100000632162894
http://apokalupse.blogspot.gr/2012/08/blog-post_25.html

Ευδαίμων

Advertisements

Ένα σχόλιο στο Η «επισημη» επιστημη ειναι …εξορκισμος

  1. Εδώ και δεκάδες χρόνια βιολόγοι είχαν παρατηρήσει ότι οι αρσενικές πυγολαμπίδες στις όχθες ποταμών της Μαλαισίας και της Ταϊλάνδης κατάφερναν να συγχρονίσουν τις λάμψεις τους με εκπληκτική ακρίβεια. Για την εξήγηση του φαινομένου χρειάστηκε η παρέμβαση φυσικών και μαθηματικών, όπως ο Στίβεν Στρόγκατζ από το πανεπιστήμιο Κορνέλ.
    «Ουσιαστικά, έχουμε να κάνουμε με ενα πρόβλημα μαθηματικών και όχι βιολογίας» λεει χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Στρόγκατζ, ο οποίος στήριξε τις έρευνές του στη θεωρία της συζευγμένης ταλάντωσης που χρησιμοποιείται για την μελέτη συστημάτων που αλληλεπιδρούν μέσω συντονισμού. Η θεωρία της συζευγμένης ταλάντωσης πρωτοεμφανίστηκε το 17ο αιώνα, όταν μαθηματικοί της εποχής παρατήρησαν πως δυο ή περισσότερα εκκρεμή που βρίσκονταν στο ίδιο δωμάτιο, ύστερα από μεγάλα χρονικά διαστήματα, άρχιζαν να συγχρονίζονται, λόγω των δονήσεων που μετέδιδαν το ενα προς το άλλο μέσω του τοίχου!
    Παρεμφερή φαινόμενα συντονισμού τα οποία δεν έχουν εξηγηθεί πλήρως παρατηρούνται αρκετές φορές και σε τζιτζίκια και άλλα ζώα που παράγουν ταυτόχρονα τους ίδιους ήχους.

    http://mathmosxos.blogspot.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s