Μονοθεϊσμος και σχιζοφρενεια

«ο σχιζοφρενής γονέας, θα εκπέμψει στο παιδί του την αντιφατική εντολή σε σχέση με τη σεξουαλικότητα, επειδή ο ίδιος έχει προηγουμένως διχαστεί, ανάμεσα στην ηδονή που του έχει αποδείξει η Φύση και στην ενοχή που του έχει εμφυτέψει η θρησκεία του.

Αθελά τους το κάνουν οι άνθρωποι αυτό, δεν θέλουν να κάνουν το παιδί τους σχιζοφρενή. Απλώς μεταφέρουν στο παιδί τους την αντιφατική πεποίθηση που οι ίδιοι φέρουν ως ψυχικό τους φορτίο»

Κατά μία έννοια όλοι μας είμαστε «σχιζο-φρενείς», εφόσον τα «φρένα» μας, δηλαδή τα δύο εγκεφαλικά μας ημισφαίρια, είναι διαχωρισμένα σε δεξί και αριστερό. Το ένα διεκπεραιώνει τις αναλυτικές βιολογικές λειτουργίες μας, το άλλο αντίστοιχα τις συνθετικές.

Εξυπακούεται φυσικά πως, για την οποιαδήποτε, ακόμη και η παραμικρή δραστηριότητά μας να έλθει σε ολοκλήρωση, συν-λειτουργούν και τα δύο ημισφαίρια μας για να παραχθεί το τελικό αποτέλεσμα , σε διαφορετικό βέβαια βαθμό το κάθε ένα, αναλόγως πόσο ακραία αναλυτική ή συνθετική είναι η δραστηριότητα μας αυτή που κάθε φορά εστιάζουμε.

Η σχιζοφρένεια λοιπόν δεν συνιστά από μόνη της πρόβλημα, για κανένα λόγο. Για αυτό κάνουμε άλλωστε λόγο και μιλάμε για εχεφροσύνη και για σωφροσύνη. Ίδια ρίζα έχουν τα εν λόγω «φρένα» και η «φρόνηση».

Πρόβλημα όμως, που εκδηλώνεται στη συμπεριφορά και καταλήγει τελικά σε ψυχική πάθηση, είναι και επέρχεται όταν, η απόκλιση από το Φυσιο-Λογικό Μέτρο, την ευστάθεια και την ισορροπία στην αντίληψη του Ορθού (που ελέγχεται με βάση τα αξιώματα της λογικής και τα κριτήρια  ορθότητας), παύει να είναι απλώς μια τυπική απόκλιση, αποκτά μόνιμο χαρακτήρα και πόλωση και οι αντιφάσεις που ενυπάρχουν και δεσμεύουν περιοριστικώς την ψυχοσύνθεση και αντιληπτικότητα του υποκειμένου, καταλήγουν να γίνονται πλέον, ανυπέρβλητα εμπόδια και αδιέξοδα εμπρός του.

http://www.youtube.com/watch?v=KX90w0UDaXU

Ο δάσκαλος υψώνει ένα «κλαδί» πάνω από το μαθητή· και του δηλώνει:

  • εάν μου πεις ότι το κλαδί αυτό είναι πραγματικό, θα σε χτυπήσω με αυτό·
  • εάν μου πεις ότι δεν είναι πραγματικό, θα σε χτυπήσω με αυτό·
  • εάν δεν μου πεις τίποτε, πάλι θα σε χτυπήσω με αυτό·

Αν και αυτό, μοιάζει εξωτερικώς με έναν αδιέξοδο δεσμό, σαν εκείνους που βιώνει και ο άνθρωπος εβρισκόμενος μπροστά σε έντονα διλήμματα που αντιμετωπίζει στην πορεία της ζωής του,  το καθαρό μυαλό του μαθητή, ξεπερνάει αβίαστα τον αδιέξοδο αυτό δεσμό που του σερβίρει ο δάσκαλος με τους νοητικούς περιορισμούς που του θέτει στην εκπαίδευση, με την απλή ιδέα ότι, συνεπώς οφείλει να αποσπάσει «το κλαδί» από τα χέρια του δασκάλου!

Η θεμελιώδης διαφορά αυτού του παραδείγματος, σε σχέση με την περίπτωση της παθολογικής σχιζοφρένειας, είναι ότι στην φάση της παθολογίας ομιλούμε πλέον για ψυχική ασθένεια. Το υποκείμενο όχι μόνο δεν έχει απολύτως καμία διάθεση να αναζητήσει τρόπο να υπερβεί τις αντιφάσεις του, αλλά καταλήγει μάλιστα να τις θεωρεί και ιερές από πάνω και να τις σέβεται, με συνέπεια να οδηγείται μοιραία σε ακραίες μορφές υποκριτικού διχασμού και διπολικής ψύχωσης της συμπεριφοράς του :

  • όσο πιο «ένοχος» – τόσο πιο θρήσκος,
  • όσο πιο ασελγής ή φαύλος – τόσο πιο «ηθικολόγος»,
  • όσο πιο καλά κοινωνικά ενταγμένος και αποδεκτός από τις εκάστοτε κατεστημένες δομές «κρατικής» εξουσίας – τόσο πιο πολύ απομακρυσμένος από την ουσιαστική ικανοποίηση των πραγματικών του αναγκών και ανεδαφική περσόνα.

Σαφώς και βέβαια, εάν η ανάλυση σταματούσε ακαριαία εδώ,  απομυθοποιώντας τον μονοθεϊσμό, ο αναγνώστης πιστός σε αυτόν από χρόνια, μένει μετέωρος και άναυδος.

Ανασκευάζοντας κάποιος τις οικείες του πεποιθήσεις με σκοπό την αυτοβελτίωσή του, δεν αρκεί μόνο με ισχυρά το κατά δύναμιν και ορθά επιχειρήματα, να ακυρώσει και να πάψει από τη λειτουργία τους, παρωχημένα και ξεπερασμένα του νευρωνικά κυκλώματα που συνιστούν τις βεβαιότητες, τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω του.

Χρειάζεται νέες βεβαιότητες και νέες πεποιθήσεις να τον υποστηλώσουν, ώστε το συναισθηματικό και υπαρξιακό του φορτίο, που τα προηγούμενα νευρωνικά του κυκλώματα το διαχειριζόντουσαν με μη παραγωγικό τρόπο, να μπορέσει εκ νέου να διοχετευτεί και να κατανεμηθεί στο εμπειρικό βίωμα με έναν περισσότερο πρόσφορο εργονομικό, ουσιαστικό, κριτικό, αποτελεσματικό και εναρμόνιο πλέον τρόπο.

Στο σημείο αυτό, η παράθεση ορισμένων εδαφίων από το κείμενο Η «Ανάγνωση» του Ελληνικού Πολυ-θεϊσμού,  του Βλάση Ρασσιά, συνοδεία κάποιων σχολίων και παρατηρήσεων, θα μπορούσαν ίσως να αποτελέσουν μια καλή «Εισαγωγή», τόσο για την γνωστική υποστήλωση του συναισθηματικού φορτίου στη φάση της ανασκευής των πεποιθήσεων, όσο και για την έναρξη της διαδικασίας «ανα-κάθαρσης» της ιστορικής μας ταυτότητας, από σκόπιμα δογματικά βραχυκυκλώματα και αντιφατικά μηνύματα που έχουμε ποτιστεί εξ απαλών ονύχων.

«… Οφείλω να ομολογήσω … εδώ, ότι χρησιμοποιώ τον όρο «πολυθεϊστικός -ή», εν πλήρει συνειδήσει, καταχρηστικώς. Τόσο αυτός, όσο και ο αντίθετός του «μονοθεϊστικός -ή», δεν είναι παρά στείρα εφευρήματα του χριστιανικού αταβισμού και της χριστιανο(θεο)λογικής μυωπίας.

Ούτε οι Έλληνες, ούτε οι υπόλοιποι Εθνικοί απεκάλουν με τέτοιους όρους τον εαυτό τους. Ήσαν απλώς αυτό που ήσαν, σε έναν κόσμο βασισμένο στην πολυμορφία και την πολυμέρεια. Αυτό το δίπολο, «Μονο/Πολυ», είναι άλλωστε υπερβολικά γελοίο για έναν κόσμο που διαμορφώνει και διαποτίζει το φαντασιακό του από την συμμετοχή στο Φυσικό. Και για εμάς, τους Εθνικούς και άρα «πολυθεϊστές», οι Θεοί είναι Ένα, το συμπαντικό Ένα, πεπληθυσμένο ωστόσο, σε ενσυνείδητες δυνάμεις, ενέργειες και ιδέες. Η πραγματική διαφορά μας με την παραλογο-λατρεία που αυτοαπεκλήθη «Μονοθεϊσμός» βρίσκεται αλλού:

Α. Στο πού τοποθετούμε το δημιουργικό Αίτιο του Κόσμου, μέσα δηλαδή σε αυτόν ή έξω από αυτόν (όπως υποστηρίζουν οι λεγόμενοι “μονοθεϊστές”), καθώς και στο εάν προϋπήρξε εκείνο, (όπως επίσης υποστηρίζουν πέρα από κάθε επιστημονική λογική) του Κόσμου, ή ανεδύθη μέσα από αυτόν, απλώς για να τον εξυπηρετήσει (όπως εμείς το υποστηρίζουμε και η λογική συνυπογράφει).

  • ερώτημα: το Αίτιο ανεδύθη μέσα από τον Κόσμο για να τον εξυπηρετήσει, ή ο Κόσμος ανεδύθη μέσα από το Αίτιο για να εξυπηρετηθεί ο Λόγος;

Β. Στο αν ο Χρόνος κινείται γραμμικά με σαφή αρχή και επίσης σαφές τέλος, ή αν (συμφώνως προς τα δικά μας νομιζόμενα) κινείται αιωνίως και σπειροειδώς.

  • παρένθεση: για τον Γκουρτζίεφ ο χρόνος είναι η αναπνοή.

Γ. Στο (όπως πολύ σωστά το θέτει στο εκπληκτικό έργο του “Polytheisme Hellenique” ο Louis Menard), αν ισχύει αυταρχία ή δημοκρατία στους λεγόμενους “Ουρανούς”, πράγμα που, προβαλλόμενο προς τα “κάτω”, εισηγείται ουσιαστικά την πραγμάτωση αντιστοίχων (αυταρχικών ή δημοκρατικών) πολιτικών και κοινωνικών επί γής σχημάτων, κατά μίμησιν πάντοτε της θείας τάξεως.

Δ. Στο αν από τους Θεούς ζητάμε απλώς να εξακολουθήσουν να είναι, ως εγγύηση της τελειότητος τούτης της εκπληκτικής εικόνας ομορφιάς και αιωνιότητος, αυτού του θαυμαστού (“θωμαστού”) διατεταγμένου και κεκοσμημένου Απείρου που αποκαλούμε Κόσμο, δηλαδή “στολίδι” (Πλάτωνος, Μενέξενος, 236 και Σοφοκλέους, Αίας, 293), ή αν από τον “Θεό” (ή, ορθώτερα, από αυτή την λανθασμένη, κάκιστη έως εγκληματική, μεταφραστική απόδοση του “Τετραγραμμάτου” των Ιουδαίων) ζητάμε διαρκή θαυματοποιϊα (δηλαδή ανατροπή των φυσικών διατάξεων και επιλογών) και παντοειδείς χυδαίες εκδουλεύσεις και “διευκολύνσεις”.

Για τους προγόνους μας αληθινούς Έλληνες, το υπ’ αριθμόν ένα βιοτικό αίτημα υπήρξε το “Συν Θεοίς..” ή “Κατά Φύσιν..” Ζήν. … Για την καταστημένη Κοσμοαντίληψη (τόσο στη “μονοθεϊστική” της πλευρά όσο και στην “υλιστική” της), η Φύση θεωρείται εχθρική και “πράγμα” που πρέπει να υποταχθεί στα συμφέροντα-ορέξεις του ανθρώπου.

Αυτό, έρχεται ως φυσικό επακόλουθο των αντιστοίχων θρησκευτικών ή ιδεολογικών πεποιθήσεων, που θεωρούν τη Φύση ως ανίερο υλικό και εκ του μηδενός «κτίσμα» ενός προϋπάρξαντος Θεού που “υπάρχει” έξω κι ανεξάρτητα από αυτό, ή ως χυδαία ύλη που κινείται μηχανικά χωρίς την παραμικρή ιερότητα, να ανιχνεύεται  μέσα σε αυτήν.

Αντίθετα από τον λεγόμενο “Μονοθεϊσμό”, ο “Πολυθεϊσμός” (το επιφανέστατο ίσως τμήμα του οποίου αποτελεί η ελληνική εθνική Θρησκεία), δεν μιλάει για δημιουργία τού Κόσμου εκ του μηδενός, από έναν και μοναδικό, παντοδύναμο δήθεν Θεό. Στις κοσμοαντιλήψεις των Εθνικών, οι Θεοί αποτελούν τμήμα της Φύσεως και στην πραγματικότητα ανεδύθησαν, ή ανεπτύχθησαν μέσα από τις αμέτρητες λειτουργίες της. Οι Εθνικοί ταυτίζουν κάποιες πολύ συγκεκριμένες θεότητες, με κάποια πολύ συγκεκριμένα επίσης στοιχεία ή λειτουργίες τού φυσικού Κόσμου.

Με λίγα λόγια, οι “πολυθεϊστικές” λεγόμενες Θρησκείες, ιεροποιούν την ίδια την Φύση και θεωρούν ότι το Θείο κατοικεί, ή μάλλον ενοικεί, στον περιβάλλοντά μας φυσικό Κόσμο. Όπως ακριβώς οι Θεοί κατανοούνται ως απλό τμήμα της Φύσεως και όχι ως εξωτερικές δυνάμεις που έδωσαν εκ του μηδενός ύπαρξη σε μία Φύση – «κτίσμα», έτσι και ο Άνθρωπος κατανοείται επίσης ως ένα αδιάσπαστο μέλος του φυσικού Κόσμου και όχι ένα περιούσιο είδος, που… εξουσιοδοτήθη από τον ίδιο τον Θεό, να ασκεί πάνω στη Φύση μία στυγνή εξουσία.

Ο άνθρωπος, πλασμένος δήθεν κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού αυτού, και φυσικά μιλάμε για τον Τετραγράμματο Ιαχωβά των “μονοθεϊστών”, … αυτοανακηρυχθείς κέντρο του Παντός και των πάντων, τσαλαπατά, χρησιμοποιεί, ληστεύει, βιάζει κατά βούληση αυτή την υποτίθεται “κατώτερή” του Φύση.

Κάτω από μία τέτοια οπτική ο “μονοθεϊστής” παράγει, μοιραία, μόνον αμετρίες και τερατουργήματα.  Για τους προγόνους μας ήταν γνωστό, ότι όλα τα μέτρα, τα μέτρα των Θεών, τα διαχειρίζεται κατ’ αποκλειστικότητα η Φύση.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η σημερινή οικολογική καταστροφή του πλανήτη συμβαίνει σ’ ένα θεσμικοπνευματικό πλαίσιο καθαρά ιουδαιοχριστιανικό, και ότι οι περισσότεροι ριζοσπαστικοί οικολογικοί αγώνες, λ.χ. της Οικολογίας Βάθους (Deep Ecology) δίδονται τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά μέσα από “πολυθεϊστική” καθαρά οπτική. Είναι ουσιαστικώς μία οπτική, που επέστρεψε πανηγυρικά με την αναγνώριση της Φύσεως, και από τον σύγχρονο, φωτισμένο ωστόσο, άνθρωπο (πράγμα που δεν ισχύει για το μαζικό άτομο), ως θεϊκής Μητέρας και οντότητος πέρα για πέρα ΙΕΡΗΣ.

Η Ελληνική Θρησκεία, όπως άλλωστε και οι άλλες “πολυθεϊστικές” ή “φυσικές” Θρησκείες των λεγομένων Εθνικών, δεν οφείλει την εμφάνισή της σε κάποια διδασκαλία ενός συγκεκριμένου θρησκευτικού ηγέτη. Τουναντίον, η προέλευσή της, όπως και όλων αυτών των Θρησκειών χάνεται κυριολεκτικά στα απύθμενα βάθη της προϊστορίας του ανθρωπίνου γένους, δημιουργηθείσα από την παρατήρηση, την ανάλυση, την εμπειρία και την γνώση.

Για αυτό άλλωστε και ελειτούργησε (και λειτουργεί) περισσότερο ως “πράξις” (acta έλεγαν οι Ρωμαίοι), παρά ως φαιδρή περικοκλάδα κάποιας στείρας δογματικής.

  • παραπομπή: με αφορμή την αναφορά στην έννοια της «πράξης», είναι σκόπιμο να κατανοηθεί η ετυμολογία της λέξεως «Πεποίθησις»  (από, Θύραθεν Φιλοσοφικό Λεξικό, Βλάσης Γ. Ρασσιάς, Ανοιχτή Πόλη, 2006):  Εκ του ρήματος «πείθω».  Προσελκύω προς κάποια γνώμη.  Η κατάσταση του πεπεισμένου. Αποδοχή ή πλήρης παραδοχή μίας γνώμης ως αληθούς.  Κατά τους Στωϊκούς, οι οποίοι δέχονται ότι η κάθε ανθρώπινη Ψυχή διαθέτει ελευθερία επιλογής και όχι ελευθερία πράξεωςμόνον η «πεποίθησις» αποτελεί πραγματική «πράξη» της Ψυχής.

Κι ενώ οι περισσότεροι θρησκευτικοί προφήτες ή “μεσσίες” που ίδρυσαν τις λεγόμενες “εξ αποκαλύψεως” ή επί το ορθώτερον “κατασκευασμένες” Θρησκείες, κατέφυγαν σε επιθέσεις κατά των υπαρχουσών στην εποχή τους επισήμων μορφών λατρείας, κι επεχείρησαν να τις αντικαταστήσουν με κάτι εντελώς νέο, που βγήκε μέσα από το μυαλό τους, κατά κανόνα μάλιστα ισχυριζόμενοι εκ.. Θεού δήθεν (τι άλλο ; ) εξουσιοδότηση για τις πράξεις τους εκείνες, όλοι οι θρησκευτές της Αρχαίας Λατρείας εσεβάσθησαν πάντοτε στο έπακρο τις προϋπάρχουσες παραδόσεις, πεποιθήσεις και πρακτικές, αντλώντας μάλιστα από αυτές καθοδήγηση για ζητήματα έθους και πνευματικότητος, εμπιστευόμενοι πάντοτε την συγκεντρωθείσα μέσα από τους αιώνες σοφία, αντί των οπωσδήποτε αποσπασματικών οπτικών του οποιουδήποτε ατόμου.

Είναι δεδομένο, ότι οι, έτσι φυσικά, αναπτυσσόμενες Θρησκείες, εξ ού και ονομάζονται πολλές φορές “φυσικές”, προϋποθέτουν ανάπτυξη κι εξέλιξη. … Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η πάτρια πολυθεϊστική Ελληνική Θρησκεία, ως μία δυναμική και γεμάτη προσαρμοστικότητα Θρησκεία, θεωρείται, από όσους τουλάχιστον έχουν την στοιχειώδη λογική και ευρύτητα πνεύματος, η πλέον κατάλληλη για τον σύγχρονο κόσμο, εν αντιθέσει προς τις στατικές και άκαμπτες πίστεις, όπως είναι λ.χ. η χριστιανική εκείνη, η οποία βασίζεται πάνω σε διδασκαλίες που υποτίθεται ότι “μιας και διαπαντός” μας παρεδόθησαν (θεόθεν !!) πριν από 2.000 χρόνια (αν και ο κυνικός κάνει λόγο για άπειρα, σβύσε-γράψε του ιερατείου και έχει μάλιστα και τον ιστορικό με το μέρος του…)

Ο εστεμμένος φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος, μάς παρουσιάζει στο έργο του “Τα Ες Εαυτόν” μία υπέροχη αντιμετώπιση των πραγμάτων και εξίσου υπέροχη Κοσμοθέαση:

  •  “Ο,τι δήποτε συμφέρει το σύνολο δεν μπορεί να βλάπτει το μέρος. Γιατί το σύνολο δεν περιέχει τίποτε που να μην το συμφέρει.. Όσο αναλογίζομαι ότι αποτελώ μέρος ενός τέτοιου συνόλου θα είμαι απολύτως ευτυχισμένος με ο,τιδήποτε συμβεί..” (10,6) “..Ο, τιδήποτε αρμόζει σε σένα, Σύμπαν, αρμόζει και σε μένα. Τίποτε που είναι στην ώρα του για σένα δεν είναι για μένα πρόωρο ή όψιμο..” (4,23)

Ευδαίμων

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s