Waking Life, Η αφυπνισμενη ζωη ειναι ενα οραμα ελεγχομενο

«Να πηγαίνεις με την παλίρροια. Η θάλασσα δεν αρνείται κανένα ποτάμι. Το όλο σκεπτικό είναι να παραμένεις σε κατάσταση αναχώρησης, ενώ πάντα καταφθάνεις. Έτσι γλυτώνεις συστάσεις και αποχαιρετισμούς. Η διαδρομή δεν απαιτεί εξηγήσεις, μόνο επιβάτες…»

Ο τίτλος της ταινίας Waking Life, είναι από αναφορά σε ένα απόφθεγμα του φιλοσόφου George Santayana’s: Sanity is a madness put to good uses; waking life is a dream controlled. [Η πνευματική υγίεια είναι μια τρέλα επενδεδυμένη προς την επίτευξη καλών στόχων. Η αφυπνισμένη ζωή είναι ένα όραμα ελεγχόμενο.]

Στο έργο αυτό, ο πρωταγωνιστής σταδιακά συνειδητοποιεί ότι ζει σε μια κατάσταση αδιάκοπης ρέμβης και ονειροπολήματος, που παύει μονάχα σε περιστασιακές ψευδείς αφυπνίσεις του.

Waking Life (*) – με ελληνικούς υπότιτλους

http://lockerz.com/u/20652945/decalz/7275869/dailymotion_waking_life_greek_subtitl

Προσθήκη: ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο της Susan Greenfield, (->> ενότητα science and ethics) γίνεται απαραίτητο ανάγνωσμα για την κατανόνηση του ρόλου του οραματισμού σε βιοχημικό επίπεδο, επειδή μέσα από τα επιστημονικά πειράματα έχει ήδη αποδειχτεί περίτρανα η επίδραση του οραματισμού, στην εγκεφαλική λειτουργία, όσο και το γεγονός ότι ακόμη και μία έμμονη σκέψη μπορεί κυριολεκτικά να αφήσει το αποτύπωμά της στον εγκέφαλο : The Future of the Brain, The Brain of The Future ) (για περαιτέρω εμβάθυνση δες επίσης και Η γλώσσα της Θεραπείας – αναθεωρημένο )

Το όνειρο είναι πεπρωμένο

73cb49cfa94d8b38b58cb533739d08cc

Waking Life is about an unnamed young man, living an ethereal existence that lacks transitions between everyday events and that eventually progresses to a state of self-reflective lucidity. For most of the film he observes quietly, but later participates actively in philosophical discussions involving other characters—ranging from quirky scholars and artists, to everyday restaurant-goers and friends—about such issues as metaphysics, free will, social philosophy, and the meaning of life.

Other scenes do not even include the protagonist’s presence, but rather, show an isolated person or couple speaking about such topics from a disembodied perspective. Along the way, the film touches also upon existentialism, situationist politics, posthumanity, the film theory of André Bazin, and lucid dreaming, and makes references to various celebrated intellectual and literary figures by name. Gradually, the protagonist realizes that he is living out a perpetual dream, broken up only by occasional false awakenings.

The protagonist’s final talk is with a character who looks somewhat similar to the protagonist himself and whom he briefly encountered previously, earlier on in the film. This last conversation reveals this other character’s understanding that reality may be only a single instant that the individual interprets falsely as time (and, thus, life); that living is simply the individual’s constant negation of God’s invitation to become one with the universe; that dreams offer a glimpse into the infinite nature of reality; and that in order to be free from the illusion called life, the individual need only to accept God’s invitation, though he does not explicitly explain how this is achieved.

Critical reaction to Waking Life has been mostly positive. … Roger Ebert of the Chicago Sun-Times gave the film four stars out of four, describing it as «a cold shower of bracing, clarifying ideas.», while Stephen Holden of The New York Times said it was «so verbally dexterous and visually innovative that you can’t absorb it unless you have all your wits about you.»

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τα κείμενα της ταινίας:

«Για να καταλάβεις την ανθρώπινη εξέλιξη, κοίτα την εξέλιξη των οργανισμών και την αλληλεπίδρασή τους με το περιβάλλον τους. Η εξέλιξη ξεκινάει από τη γέννηση της ζωής και καταλήγει στον άνθρωπο. Προχωρά μέσω των ανθρωποειδών, φτάνοντας στην εξέλιξη του Νεάντερταλ, Κρο-Μανιόν κτλ. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης που παρατηρούμε σε αυτή την προοπτική, είναι τριών ειδών ακολουθίες δεδομένων: το βιολογικό, το ανθρωπολογικό (ανάπτυξη κουλτούρας, χωρών, κτλ) και το πολιτιστικό, που είναι η ανθρώπινη έκφραση. Τώρα, αυτό που βλέπουμε μέσα σε αυτού του είδους το εξελικτικό πρότυπο, είναι η εξέλιξη των πολιτισμών, όχι η εξέλιξη των ατόμων.

«Eπιπροσθέτως αυτού, ας δούμε την κλίμακα του εξελικτικού χρόνου. Πήρε δύο δισεκατομμύρια χρόνια για την εξέλιξη της ζωής, έξι εκατομμύρια χρόνια για τα ανθρωποειδή, εκατό χιλιάδες χρόνια για την ανθρωπότητα, όπως την ξέρουμε. Αρχίζουμε να διαπιστώνουμε την τηλεσκοπική φύση της εξελικτικής μορφής του χρόνου. Μάλιστα όταν στη συνέχεια φτάνουμε στη γεωργία, την επιστημονική και βιομηχανική επανάσταση, συζητούμε πλέον για δέκα χιλιάδες χρόνια, τετρακόσια χρόνια, εκατόν πενήντα χρόνια, ακόμα πιο μεγάλη δηλαδή σύμπτυξη του εξελικτικού χρόνου. Κάτι τέτοιο όμως σημαίνει ότι όσο θα προχωράμε στη νέα-εξέλιξη, η τηλεσκοπική αυτή σύμπτυξη του εξελικτικού χρόνου πρόκειται να εκδηλωθεί εντός των πλαισίων της διάρκειας της ζωής μας, εντός της διάρκειας μιας γενιάς.

«Η εξέλιξη εκπηγάζει από την πληροφορία και η νέα αυτή εξέλιξη προκύπτει από δύο τύπους πληροφορίας : τη ψηφιακή και την αναλογική. Η ψηφιακή έχει να κάνει με την τεχνητή νοημοσύνη, ενώ η αναλογική έχει να κάνει με τη μοριακή βιολογία και τη γενετική του οργανισμού. Στη νευροβιολογία και οι δύο αυτές μορφές συμπλέκονται σε ένα ενιαίο σύνολο. Στο προηγούμενο εξελικτικό πρότυπο, η μία από τις δύο αυτές μορφές πληροφορίας θα πέθαινε, ενώ η άλλη θα κυριαρχούσε. Στο νέο εξελικτικό πρότυπο, συνυπάρχουν και οι δύο μορφές ως ένα κοινό υποστηρικτικό, μη ανταγωνιστικό σύνολο, ανεξάρτητο από τις εξωτερικές συνθήκες.

«Αυτό που γίνεται ενδιαφέρον στο σημείο αυτό, είναι ότι η εξέλιξη γίνεται πλέον μια ατομική υπόθεση και διαδικασία που εκπηγάζει από το ίδιο το άτομο, τις ορέξεις και τις διαθέσεις του, κι όχι από μια παθητική υποταγή του ατόμου στις επιταγές του συλλογικού ασυνειδήτου.

Άρα έχουμε να κάνουμε πια με έναν νέο άνθρωπο, με μια νέα ατομικότητα και μια νέα συνείδηση. Και αυτό είναι μόνο η αρχή του εξελικτικού αυτού κύκλου. Επειδή καθώς η εξέλιξη προχωράει, το νέο εξελικτικό σκαλοπάτι, αφορά στην ευφυΐα. Καθώς συσσωρεύεται ευφυΐα και ικανότητα μέσα από αυτούς τους κύκλους της εξέλιξης, αυτό που αλλάζει δραματικά είναι η ταχύτητα, μέχρι του σημείου που φτάνει σε μια αποκορύφωση. Μπορούμε να δούμε την αποκορύφωση αυτή, σαν μια στιγμιαία εκπλήρωση, του νεο-ανθρώπινου δυναμικού του νεο-ανθρώπου. Μπορεί να είναι η διεύρυνση του ατόμου, η πλήνθυνση του ατόμου, παράλληλες υπάρξεις, όπου το άτομο πλέον δεν περιορίζεται από το χρόνο και τον χώρο!

«Και οι εκδηλώσεις αυτού του τύπου της νεο-εξέλιξης του ανθρώπου μπορεί να είναι δραματικά συγκρουσιακές. 

«Το παλιό πρότυπο της εξέλιξης είναι ψυχρό, αποστειρωμένο, αναποτελεσματικό. Και οι εκδηλώσεις του αφορούν στην κοινωνική συμμόρφωση του ατόμου. Μιλάμε δηλαδή για παρασιτισμό, κυριαρχία, ηθικολογία, πόλεμο, επιθετικότητα. Όλα αυτά είναι πράγματα που θα υποστούν απο-έμφαση και απο-εξέλιξη. Το νέο εξελικτικό πρότυπο, θα μας δώσει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της αλήθειας, της αφοσίωσης, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας. Αυτές θα είναι οι εκδηλώσεις της νέας εξέλιξης. Και αυτό ακριβώς είναι που ευελπιστούμε να δούμε εμπρός μας…»

(*)  «Waking Life»

Waking Life is an American animated film (rotoscoped based on live action), directed by Richard Linklater and released in 2001. The entire film was shot using digital video and then a team of artists using computers drew stylized lines and colors over each frame. Animators overlaid live action footage (shot by Linklater) with animation that roughly approximates the images actually filmed. This technique is similar in some respects to the rotoscope style of 1970s filmmaker Ralph Bakshi. Rotoscoping itself, however, was not Bakshi’s invention, but that of experimental silent film maker Max Fleischer, who patented the process in 1917. A variety of artists were employed, so the feel of the movie continually changes, and gets stranger as time goes on. The result is a surreal, shifting dreamscape.

The film focuses on the nature of dreams, consciousness, and existentialism. Ethan Hawke and Julie Delpy reprise their characters from Before Sunrise in one scene. The title is a reference to philosopher George Santayana’s maxim: «Sanity is a madness put to good uses; waking life is a dream controlled.»

Distributed by Fox Searchlight Pictures. Waking Life premiered at the «Sundance» Film Festival in January 2001, and was given a limited release in the United States on October 19, 2001. The film was released on DVD in North America in May 2002. Special features included several commentaries, documentaries, interviews, trailers and deleted scenes, as well as the short film Snack and Drink. A bare-bones DVD with no special features was released in Region 2 in February 2003.

The Waking Life OST was performed and written by Glover Gill and the Tosca Tango Orchestra, except for Frédéric Chopin’s Nocturne in E-flat major, Op. 9, No. 2. The soundtrack was relatively successful. Featuring the nuevo tango style, it bills itself «the 21st Century Tango.» The tango contributions were influenced by the music of the Argentine «father of new tango» Ástor Piazzolla. The trance act called 1200 Micrograms, samples lines from the movie Waking Life in their song: «Acid for Nothing»; a trance remix of Dire Straits’ Money for Nothing.

(Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Waking_Life )

Ευδαίμων

Advertisements

Ένα σχόλιο στο Waking Life, Η αφυπνισμενη ζωη ειναι ενα οραμα ελεγχομενο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s