Κατι πολυ στραβο συμβαινει με τις ανθρωπινες πεποιθησεις

Είναι σαν η Γη να είναι ένα τεράστιο διαστημικό λεωφορείο με όλους εμάς μέσα να ταξιδεύουμε στο διάστημα με ιλιγγιώδεις ταχύτητες (περίπου 30 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο η ταχύτητα περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο και 465 μέτρα ανά δευτερόλεπτο η ταχύτητα αυτοπεριστοφής της μετρημένη στον Ισημερινό – στους Πόλους θεωρείται μηδέν), περιστρεφόμενοι σαν πάνω σε μια γιαγαντιαία ρόδα λούνα πάρκ γύρω από τον Ήλιο, σε μια σχεδόν επίπεδη κυκλική τροχιά ορισμένου πάχους σαν σανίδα!

Τα εξωτερικά όρια αυτού του κυκλικού επιπέδου τύπου σανίδας επί του οποίου κινούμαστε, προεκτείνοντας τα νοητά, συναντούν και ορίζουν αυτό που λέμε στην καθομιλουμένη, τον Ζωδιακό Κύκλο. Ο Κύκλος αυτός είναι δηλαδή το ακίνητο σημείο αναφοράς μας και συνίσταται από απλανείς αστέρες σε διάφορους σχηματισμούς μεταξύ τους, που τους αναγνωρίζουμε επαναλαμβανόμενα περιοδικά ετησίως σε κάθε πλήρη περιστροφή μας γύρω από τον Ήλιο.

Οι αστερισμοί αυτοί μας βοηθούν κάθε φορά να ξέρουμε που βρισκόμαστε περιστρεφόμενοι στο διάστημα και το πώς έχει κάθε φορά η σχετική Γεωμετρία των Ουρανίων Σωμάτων που επικρατεί, όπως ακριβώς γνωρίζουμε οδηγώντας το αμάξι μας κρίνοντας από τα περίχωρα και τις πινακίδες που ακριβώς βρισκόμαστε ταξιδεύοντας σε μια γνωστή μας διαδρομή. Τους εντοπίζουμε κάθε φορά από την νοητή προέκταση της διακέντρου που ενώνει, είτε τη Γη με τον Ήλιο, είτε την Γη με τη Σελήνη, είτε την Γη με τους εκάστοτε Πλανήτες του Συστήματός μας, αναλόγως του ποιού ακριβώς Ουράνιου Σώματος θέλουνε να ορίσουμε και να βρούμε τη θέση του που έχει στον Ουράνιο Θόλο κάποια ορισμένη χρονική στιγμή.

Είμαστε εντελώς απορροφημένοι όμως από τις ασχολίες μας και τις δραστηριότητές μας εντός του γιγαντιαίου διαστημικού αυτού λεωφορείου μας, με συνέπεια να έχουμε πάψει από πολλού να σηκώνουμε το κεφάλι μας για να παρατηρήσουμε και να καταλαβαίνουμε κάθε φορά το που ακριβώς βρισκόμαστε στο αιώνιο περιστροφικό ταξίδι/χορό μας αυτόν. Έχει πάψει να μας ενδιαφέρει παρόλο που συνιστά εξαιρετικής σημασίας γεγονός το διαστημικό μας στίγμα αυτό, καθώς οι συνθήκες που επικρατούν τριγύρω και μέσα μας μεταβάλλονται άρδην με τέτοιες τεράστιες αποστάσεις μετατοπίσεων στον χώρο που συμβαίνουν ακόμη και για μία ημέρα μόνο να υπολογίσει κανείς βάση της ταχύτητας περιστροφής της Γης: 30 χιλιόμετρα/δευτερόλεπτο επί 24 ώρες/ημέρα επί 3600 δευτερόλεπτα/ώρα = 2.592.000 χιλιόμετρα/ημέρα!

Τόσο μετατοπιζόμαστε καθημερινά στον διαστημικό χώρο. Για να αποκτήσει νόημα η τεράστια αυτή απόσταση που διανύουμε μέσα σε μία μόνο ημέρα περιστρεφόμενοι σε αυτή τη γιγαντιαία ρόδα του λούνα πάρκ απορροφημένοι στα όνειρά μας, αξίζει να την συγκρίνουμε και να την αντιπαραβάλουμε με τις διαστάσεις του Πλανήτη μας και του πόσο τεράστιος μας φαίνεται στα μάτια μας και στο χρόνο που απαιτείται για να τον φέρουμε βόλτα: μόνο 12.742 χιλιόμετρα μέση διάμετρος και 40.075 χιλιόμετρα η περιφέρεια του Ισημερινού, …μόνο! Που 2,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα που 40 χιλιάδες μόνο! Το διανοήσαι; Σε μία ημέρα μόνο πόσο μακρυά βρισκόμαστε από την προηγούμενη έχοντας ταχύτητα 30 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο!

Και τα 2,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα την ημέρα, αφορούν στις αποστάσεις της Γης μόνο. Όμως δεν μετακινούμαστε στο χώρο εξαιτίας μόνο της κίνησης της Γης. Κάθε άλλο. Μετακινούμαστε συγχρόνως μαζί με το Ηλιακό μας Σύστημα και μαζί με ολόκληρο το Γαλαξία και μαζί με ό,τι περιέχει το Γαλαξία μας κ.ο.κ. Αν αναφερθούμε λοιπόν και στις αποστάσεις που επίσης διανύουμε σε μια ημέρα στο χώρο μαζί με το Ηλιακό μας Σύστημα και τον Γαλαξία μας, τότε σίγουρα θα χαθούμε στο λογαριασμό μας αυτόν με τα μηδενικά που θα ακολουθούν τα ψηφία! Αν μιλήσουμε όχι για αποστάσεις αλλά για ταχύτητες ίσως είναι καλύτερα να το χωνέψουμε: το Ηλιακό μας Σύστημα κινείται γύρω από το κέντρο του Γαλαξία μας με μία μέση ταχύτητα της τάξεως των 230 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο! Αλλά ακόμη και με αυτόν τον ρυθμό, χρειαζόμαστε περίπου 230 εκατομμύρια έτη για να κάνουμε μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον Γαλαξία μας!

Οι μεγάλες κοσμικές δομές του Σύμπαντος περιλαμβάνουν 1. Ηλιακά Συστήματα, 2. Γαλαξίες, 3. Ομάδες Γαλαξιών, 4. Σμήνη Γαλαξιών, 5. Γαλαξιακά Υπερσμήνη, 6. τα «Μεγάλα Τείχη» (μια διάταξη από γαλαξίες σε μορφή εκτεταμένου φύλλου, σαν τη σανίδα του Ηλιακού μας συστήματος ένα πράγμα), που εκτείνονται σε μήκος, εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών φωτός (!) και τέλος, 7. μια άλλη υπερμεγέθης συγκέντρωση μάζας, τον «Μεγάλο Ελκυστή», που ασκεί τεράστια ελκτική βαρυτική δύναμη ώστε να αποτελεί μαζί με τις υπόλοιπες δομές της κοσμικής ύλης, την αιτία της κίνησης όχι μόνο γαλαξιών, όπως ο δικός μας, αλλά και του σμήνους της Παρθένου στον οποίο ανήκει και η τοπική ομάδα του Γαλαξία μας, με εκπληκτικά μεγάλες ταχύτητες. Ο Γαλαξίας μας λοιπόν μαζί με άλλους (Ανδρομέδας, τα Νέφη του Μαγγελάνου και τριάντα ακόμη μικρότερους γαλαξίες), αποτελούν μια τοπική ομάδα που κινείται με ταχύτητα περίπου 600 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο!

Είναι συγκλονιστικό να χωρέσεις με το νου σου την ιλιγγιώδη αυτήν αντικειμενικότητα (κοινά παραδεκτή αλήθεια) που στροβιλίζεται με ασύλληπτη ταχύτητα γύρω από ένα σημείο έλξης και μας επιτρέπει εμάς εδώ στη Γη να απολαμβάνουμε τη παροδική ζωή μας, την ήρεμη ροή ενός ποταμού, τα κύματα της θάλασσας, τον Έρωτα και την Ελευθερία και να τα εμπειριωνόμαστε και να τα κατανοούμε όλα αυτά μέσα από το Σώμα μας και την Διάνοια, ένα εξελικτικό αποκορύφωμα της Δημιουργικής Δύναμης που τα συνέχει όλα αυτά ενιαία στην Αιωνιότητα με Αρμονία, Τάξη, Ρυθμό, Μέτρο, Αγαθότητα και Σοφία. Πώς να μην προσδώσει κανείς Καλοκάγαθο χαρακτήρα στη φύση της Δημιουργικής Δύναμης συνειδητοποιώντας όλα αυτά;

Αντίθετα, είναι παράλογο και αστήριχτο το να υποστηρίξει κανείς το αντίθετο από αυτό, ή το να αποδώσει και να αναγνωρίσει εξαιτίας των δυσκολιών της ζωής μας και των ερμηνειών μας για αυτές, την επίσης ύπαρξη υποτίθεται μίας πηγής «κακού» που ανταγωνίζεται δήθεν τον Καλοκάγαθο αυτόν χαρακτήρα της Δημιουργικής Δύναμης. Είναι σαν να προσπαθεί να υποστηρίξει κάποιος ότι το Σκοτάδι πηγάζει από κάπου μέσα στο Σύμπαν! Καθαρή παράνοια! Ενώ από το Φως πηγάζουν και στο Φως καταλήγουν όλα (δες τον ζωοδότη Ήλιο μας και το κέντρο του Γαλαξία μας ή τον «Μεγάλο Ελκυστή» που καταλήγουν όλα). Ή είναι σαν να προσπαθεί να αποδώσει κάποιος κακές ποιότητες και χαρακτηριστικά στη νύχτα ή τον χειμώνα και να επιλέγει να εκθιάζει με θετικά και καλά λόγια τη μέρα και το καλοκαίρι μόνο!  Είναι διχασμός, δυισμός, πόλωση, διαστροφή και σχιζοφρένεια.

Καταλήγει στον άκρατο ατομικισμό, την ψυχική απομόνωση και την τρέλα να νομίζει κανείς ότι οι ηλιγγιώδεις αυτές μεταβολές που λαμβάνουν χώρα σε αστρονομικό επίπεδο και επηρρεάζουν σε μικροσκοπικό επίπεδο την άρρηκτα συνδεδεμένη με τις μεταβολές αυτές λεπτή κρούστα της ζωής πάνω στη Γη και τις ισορροπίες της μέσα από τους κιρκαδιακούς ρυθμούς, μπορούν υποτίθεται να αφήνουν όλα αυτά κάποιον ανεπηρρέαστο! Τα συναισθήματα και η ψυχολογία μας είναι τόσο πολύ ευμετάβολα σε αυτές τις αλλαγές και κάποιοι πάραυτα νομίζουν ότι ζουν σε έναν γυάλινο απομονωμένο κόσμο και ότι αυτούς δεν τους επηρρεάζουν τέτοια πράγματα μη συνειδητοποιώντας το πώς περνούν από την μια κατάσταση στην άλλη γινόμενοι έρμαια της μηχανικότητας της συμπεριφοράς τους νομίζοντας κάθε φορά ότι είναι ο αληθινός εαυτός τους.

«Όλα τα έμβια, από τα κυανοφύκη – τους αρχαιότερους μονοκύτταρους οργανισμούς – έως τον άνθρωπο, λειτουργούν με κιρκαδιακούς ρυθμούς, οι οποίοι κυριαρχούν παντού κι επηρεάζουν τη ζωή τους. Η λέξη προέρχεται από τα λατινικά: circa = περίπου και diem = ημέρα. Και σημαίνει διάρκεια περίπου μιας ημέρας. Οι άνθρωποι ακολουθούν κιρκαδιακούς ρυθμούς που παράδοξα πλησιάζουν τις είκοσι πέντε και όχι, όπως θα περίμενε κανείς, τις είκοσι τέσσερις ώρες. Κατά σύμπτωση, μια πλήρης περιστροφή της Σελήνης γύρω από τη Γη (ολοκληρώνεται καθώς η Γη η ίδια αυτοπεριστρέφεται), διαρκεί περίπου είκοσι πέντε ώρες!» Αλέξανδρος Σταυρόπουλος, Η ΖΩΗ Σ’ ΕΠΙΠΕΔΟ ΜΟΡΙΩΝ

Κάτι πολύ στραβό συμβαίνει με τις ανθρώπινες πεποιθήσεις. Δεν είναι να απορεί κανείς για την φρίκη και την τραγικότητα της κατάστασης μας ως ανθρωπότητα και κοινωνία, όταν υπάρχει τόσο πολύ άγνοια και ιδιαίτερα η ημιμάθεια που διαστρεβλώνει παραμορφωτικά τις αντιλήψεις για τα πράγματα ακόμη και εν έτει 2012 με την τόση πληθώρα παροχής γνώσης και πληροφορίας που είναι διαθέσιμη, το πως καταλήγουμε επαναλαμβανόμενα σε λάθος επιλογές ανίκανοι να ξεφύγουμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο. Πώς να χωνέψει κανείς τις επιδράσεις αυτές και να αναζητήσει να εναρμονιστεί μαζί τους για να ισορροπήσει συνολικά ως ον και άνθρωπος που έχει τη συνείδηση σηκώνοντας το κεφάλι του στον Ουράνιο Θόλο να μπορεί να ξέρει το που βρίσκεται κάθε φορά και τι τον περιμένει εμπρός του να συναντήσει από επηροές περιοδικές, όταν ακόμη και σήμερα η πλειοψηφία θαρρώ είναι, πιστεύει ότι οι φάσεις της Σελήνης προέρχονται από τη σκιά που ρίχνει πάνω της η Γη υποτίθεται!!!!

Ο εστεμένος φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος (121-180) δηλώνει αφοριστικά και όχι άδικα: «Όποιος δεν γνωρίζει τι εστί Κόσμος, δεν γνωρίζει ο ίδιος βρίσκεται». Πώς είναι δυνατόν να περιμένει κανείς από έναν τέτοιο άνθρωπο που δεν ξέρει που ο ίδιος βρίσκεται, το να πάρει ορθές αποφάσεις και το να μπορέσει να διαχειριστεί υπεύθυνα κι εποικοδομητικά ο ίδιος την ελευθερία του;

Στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες οι αποφάσεις στηρίζονται σε πορίσματα της «επίσημης» επιστήμης. Κατά συνέπεια απαιτούνται μορφωμένοι πολίτες και με παιδεία τέτοια που να τους καθιστά ικανούς να ελένξουν την ορθότητα των πολιτικών αποφάσεων, ειδάλλως καταλύεται η δημοκρατία καθόσον ένα αμόρφωτο πλήθος δεν έχει διαφορά από ένα ποίμνιο που το κατευθύνει ο τσοπάνης με παραγγέλματα και τα σκυλιά του όπου εκείνος θέλει. Πώς να μην βρισκόμαστε σε αυτή τη δεινή θέση σήμερα ως ανθρωπότητα όταν η πλειψηφία ενώ έχει στρεβλές πεποιθήσεις ακόμη και για τις φάσεις της Σελήνης, νομίζει ότι είναι σε θέση να κρίνει σωστά τις αποφάσεις που αφορούν στην βιοτεχνολογία, τη γενετική, την ιατρική, την διατροφή και την κλιματική αλλαγή που επηρεάζουν τόσο δραστικά τη ζωή μας!

Γιαυτό ο ίδιος φιλόσοφος συμπλήρωνε τον αφορισμό του λέγοντας: «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΕΓΟΝΑΣΙΝ ΑΛΛΗΝΩΝ ΕΝΕΚΕΝ. Η ΔΙΔΑΣΚΕ ΟΥΝ Η ΦΕΡΕ» (Οι Άνθρωποι είναι φτιαχμένοι ο ένας για τον άλλον. Λοιπόν ή δίδασκε ή υπόφερε).

«Έχοντας μια κοινωνία με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, οξυμένη κριτική ικανότητα και πλήρως ενημερωμένη εξασφαλίζουμε ότι θα είναι πιο δύσκολο όχι μόνο για τους επιστήμονες, αλλά και για τους τοπικούς άρχοντες, να κάνουν κάτι που θα μπορεί να βλάψει το σύνολο. 

Αν μια κοινωνία υποστηρίζει την επιστήμη και την έρευνα με ό,τι μέσα μπορεί και παράλληλα είναι ενημερωμένη σχετικά με την επιστήμη της εποχής της και έχει προσφέρει στα μέλη της μια γερή παιδεία, θα γνωρίσει σίγουρα ανάπτυξη και επιπλέον, θα έχει η ίδια την δυνατότητα να ελέγξει την κακή χρήση της επιστήμης και να κρίνει τον επιστήμονα και την ηθική του. Στο κάτω κάτω της γραφής, ποιος εξαρτάται από την καλή θέληση του εκάστοτε Προμηθέα, όταν ξέρει ότι τρίβοντας μεταξύ τους δυο πέτρες μπορεί να ανάψει και μόνος του φωτιά;

Έχουν παρέλθει πια ανεπιστρεπτί οι εποχές που η Επιστήμη ήταν ένα μυστικό που διατηρούνταν μόνο ανάμεσα στις υψηλές κάστες και που οι μορφωμένοι άνθρωποι ήταν η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας. Η σύγχρονη πραγματικότητα έχει άλλα δεδομένα και άλλες απαιτήσεις. Ο κρίκος που έσπασε είναι αυτός που δίνει στον άνθρωπο την ευκαιρία να γνωρίζει πώς λειτουργεί κάτι που ο ίδιος ήδη χρησιμοποιεί καθημερινά, όπως φέρ’ ειπείν ο ηλεκτρονικός υπολογιστής. Πώς θα πολεμήσουμε τον φόβο μας για την Επιστήμη; Μα, ερχόμενοι πιο κοντά σε αυτήν.

Δικαίως η σπουδή της επιστήμης θεωρείται δύσκολη, αλλά από το δύσκολη μέχρι το τρομαχτική υπάρχει ένα χάσμα το οποίο με ιδιαίτερη ευκολία έχει υπερπηδήσει η κοινή γνώμη. Το επιθυμητό, αν όχι ιδανικό, θα ήταν η γνώμη αυτή να διαμορφώνεται κατόπιν έγκυρης επιστημονικής πληροφόρησης από ανθρώπους που εκλαϊκεύουν την γνώση.

Μια άλλη σκέψη που μου έρχεται στο νου όταν οι λέξεις δημοκρατία και επιστήμη είναι μαζί σε μια φράση, είναι η αντιμετώπιση που είχε ο Λαβουαζιέ λίγο πριν καρατομηθεί: Η δημοκρατία δεν χρειάζεται την επιστήμη. Κι όμως, την χρειάζεται. Γιατί μια δημοκρατία χωρίς επιστήμη είναι μια δημοκρατία χωρίς πρόοδο, χωρίς τεχνολογική ανάπτυξη, με κλειστούς ορίζοντες, στάσιμη στα λιμνάζοντα νερά της μοιρολατρίας και της μαγγανείας, έρμαιο του κάθε δημαγωγού και λαοπλάνου.» (Επιστήμη και Ηθική)

«Αντί να καταριέσαι το σκοτάδι, άναψε καλύτερα ένα κερί.« Κινεζική παροιμία.

Ευδαίμων

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s